Column

Supporter

Praatsessies. Veel voorkomend woord de laatste tijd. De hockeyers van het Nederlands mannenteam hebben elkaar eens goed de waarheid verteld en daarna ging het stukken beter. Ook de volleyballers hebben onder leiding van hun aanvoerder Bas van de Goor verbaal een stevig robbertje geknokt. Ik denk dat het waar is, het zal best helpen, maar ondertussen lees ik ook dat de Australische hockeyvrouwen tweehonderdvijftigduizend kilo per jaar hebben getild. Let wel: per vrouw. Ik bedoel maar: dan lul je niet meer. Geen puf meer om te praatsessiën. Tweehondervijftigduizend kilo. Mijn vrouw roept mijn hulp al in bij het verplaatsen van de pianokruk, terwijl zo'n Australische in haar eentje even de Steinway naar een-hoog brengt. Via de trap. Niks praatsessie. De Nederlandse vrouwen kwamen bekaf het veld op om de finale te spelen. Te veel wedstrijden, te veel hitte. Ze liepen niet op hun tandvlees, nee ze schoven op hun wenkbrauwen het kunstgras op. De Australische dames hielden op dat moment, uitsluitend om te pesten, even de volgepakte eretribune boven hun hoofd. Binnen veertig seconden keken onze meisjes tegen een 1-0 achterstand aan. Veertig seconden. Dat zijn de seconden dat de spits denkt: irriteert mijn haarband niet te veel, de keepster nog even rommelt aan haar handschoenen en de scheids zich afvraagt of het balletje in haar fluit wel goed los zit. Pang. 1-0. Zijn we al begonnen? Wij wel! Jullie?

Is veertig seconden een record binnen een internationale hockeyfinale? Er zijn vast trivia-gekken die een sneller doelpunt kennen. India-Pakistan in Melbourne 1956 bijvoorbeeld. Ik noem maar wat.

Records. Daar gaat het om in de sport. Records, records en nog eens records. Eeuwige roem. Minimaal een regel in het Guinnessboek. De 21-jarige Schotse atleet Ross Baillie brak afgelopen vrijdag ook een record. Hij overleed na het nuttigen van een broodje kip. Bleek allergisch te zijn. Een broodje kip is wel heel snel.

`Het had nog sneller gekund', riep zijn trainer. Hoe dan? Belgische kip!