Hockeymannen putten moed uit tegenslag

Op de slotdag van het toernooi waar reputaties sneuvelden, toonde de wereld- en olympisch kampioen alsnog zijn ware gezicht. Opluchting was na afloop dan ook af te lezen van het gezicht van de debuterend bondscoach die in Brisbane bange uren doormaakte. ,,Vooral de eerste paar dagen zal ik nooit vergeten'', zei Maurits Hendriks.

Na een dramatische start, twee nederlagen en één gelijkspel, voorzag Nederland het hockeytoernooi om de Champions Trophy gisteren van een passend slot. In de strijd om de derde plaats won de titelverdediger met 5-2 van Spanje, in een stijl die bij vlagen herinneringen opriep aan de succesformule van weleer. ,,We zijn van heel diep gekomen, maar hebben vandaag laten zien nog altijd tot de wereldtop te behoren'', sprak Hendriks kordaat.

Spanje, gehandicapt door de afwezigheid van vijf basisspelers, bood Nederland volop de kans het geschonden imago enigszins op te poetsen. In tegenstelling tot finalisten Australië en Zuid-Korea, beide in de groepswedstrijden te sterk voor Oranje, ging de ploeg van bondscoach Toni Forrellat de fysieke strijd uit de weg. Dankbaar maakte Nederland gebruik van de ruimte die daardoor ontstond en via geraffineerde combinaties schoten achtereenvolgens Stephan Veen (2), Marten Eikelboom en Remco van Wijk (2) raak.

Zo voortvarend gingen de hockeyers gisteren te werk, dat de vraag zich opdrong of de onttroonde kampioen zich niet het goud door de neus had laten boren. Aanvoerder Veen wilde het niet ontkennen. ,,Maar wie na drie wedstrijden maar één puntje heeft, heeft daarna weinig meer te willen.''

Nederland verspeelde in Brisbane het aureool van de onverslaanbare kampioen, maar niemand die daar naderhand om maalde. ,,Soms is het beter de laatste wedstrijd te winnen dan de finale te verliezen'', wist Hendriks die daardoor met ,,een positief gevoel'' het toernooi afsloot. ,,We weten nu in elk geval weer wat we moeten doen om volgend jaar de olympische titel te prolongeren. Dat blijft ons voornaamste doel.''

Troost vond Hendriks verder in de constatering dat Nederland wel vaker een steekje laat vallen in een pre-olympisch jaar, zoals de geschiedenisboeken hem hadden geleerd. ,,Van belang is dat we hier in Australië met de wedstrijd beter zijn gaan spelen. Dat geeft vertrouwen'', aldus de oud-assistent wiens volgende opdracht het Europees kampioenschap is, begin september in het Italiaanse Padova.

Tegenslag achtervolgde de hockeyers in Australië. Door een vertraging bij een tussenstop in Londen arriveerde de ploeg een dag later dan gepland. Slagregens verstoorden vervolgens de eerste training aan de Gold Coast. Eenmaal in Brisbane raakte Hendriks al na een wedstrijd zijn topschutter, strafcornerspecialist Bram Lomans, kwijt wegens een ontstoken pols. Na het tweede duel moest Peter Windt, de stopper van de strafcorner, afhaken met een kuitblessure.

Als klap op de vuurpijl werd de ploeg vlak voor het begin van het toernooi geconfronteerd met het omstreden shoot-experiment. Tot woede van spelers en begeleiding bleek balcontact met voet of been plotseling toegestaan. Het geweeklaag overstemde kritische geluiden over het eigen falen. ,,We hebben ons te druk gemaakt om die regel'', verklaarde laatste man Erik Jazet enigszins schuldbewust. ,,Daar waren we drukker mee dan met hockeyen.''

Jeroen Delmee zocht de schuld voor de beroerde toernooistart bij zichzelf. Met Den Bosch was de 26-jarige middenvelder dit seizoen lange tijd in de race om titelprolongatie. Na de uitschakeling volgde de succesvolle jacht op de Europa Cup voor landskampioenen. ,,Twee piekmomenten, waardoor het mij hier ontbrak aan vorm en de absolute wil om te winnen. Dat mag natuurlijk niet, maar vorm koop je helaas niet in de winkel.''

Het nieuwe begeleidingsteam, met naast Hendriks assistent-coach Marc Delissen, was ook een verklaring voor de stroeve start. ,,Het was voor beide partijen eventjes aftasten'', erkende Delmee. Dat kon Delissen slechts beamen. ,,Ik heb de kat in het begin uit de boom gekeken'', sprak de oud-international die zich gaandeweg het toernooi opwierp als ,,een klankbord waar iedereen even bij kon aanschuiven zonder meteen bij de bondscoach op de stoep te staan''.

Jazet ondervond eveneens de gevolgen van de wisseling van de wacht. Behalve overeenkomsten signaleerde de verdediger van Bloemendaal ook verschillen tussen Hendriks en diens voorganger, de succesvolle coach Roelant Oltmans. ,,Ze reageren niet hetzelfde'', wist de 178-voudig international. ,,Roelant is meer gevoelsmens en makkelijker in de communicatie. Maar tijdens dit toernooi is Maurits gegroeid in zijn rol.''

Soortgelijke bespiegelingen waren afkomstig van de hoofdpersoon zelf, die in Brisbane vooral in de eerste dagen een gespannen indruk maakte. ,,Ik dien rustig te blijven'', sprak Hendriks. ,,Wat er ook gebeurt en hoe moeilijk dat soms ook is. Want deze ploeg is gebaat bij rust.''