Familiefoto

Ze hangt er weer, al is `hangen' misschien niet helemaal het geschikte woord om de omstreden foto Father and Son van de Amerikaanse fotograaf Walter Chapell aan te duiden. Justitie nam de foto in beslag, maar moest haar op last van de Amsterdamse raadkamer weer teruggeven aan de tentoonstelling Attack! van het Holland Festival.

Met die tentoonstelling gaat het dankzij alle heisa heel goed. Je ziet er bezoekers rondlopen die tot dan toe bij het woord `museum' eerder aan een martelkamer dachten, waar de laatste levenssappen aan hen dreigden te worden onttrokken. Getatoeëerde Harley Davidson-rijders, beursbengels in blazers, en giechelende schoolmeisjes die dolgraag de laatste resten van hun onschuld kwijtraken.

Ik had de foto al in de Volkskrant gezien, die haar plaatste met de bijna vergoelijkend klinkende constatering in het hoofdredactionele commentaar dat het hier `om een driekwart erectie' ging. Ervaringsdeskundigheid in een hoofdredactie is nooit weg.

Ook als je haar vergroot ziet afgebeeld, blijkt de foto maar om één reden interessant: de erectie van vader Chapell die langs het lichaam van zijn zoontje schampt. De leiding van het Holland Festival zou pas geschokt zijn geweest als er een foto was aangeboden met alleen een lid in ruste. Vakantiekiekjes, kom nou.

Juist omdat de foto haar bijzonderheid ontleent aan die erectie, mag best de vraag gesteld worden waar ze bij het Holland Festival liever met een grote, hypocriete boog omheen blijven lopen: waarom heeft pa eigenlijk een stijve?

Van emotie, las ik ergens. Als Chapell zó gemakkelijk erecties krijgt van emoties, moet hij een onrustig bestaan achter de rug hebben. Of de emoties nu de overhand kregen op een begrafenis, een trouwpartij of een communieplechtigheid, Chapell senior voelde zijn broek alweer knellen.

Pijnlijk ook, op den duur.

In de weekkrant van het Holland Festival staat een kort interview met Chapell. Ook daarin wordt hem de belangrijkste vraag niet gesteld. Hij vertelt dat het het eerste zwempartijtje was van zijn zoontje. ,,Het is een natuurlijke foto van twee mensen. Je kunt het zien in de context van mijn foto's van planten.''

Ik zie het eerder in een andere context: die van een man die geweldig trots is op zijn penis. Zijn penis zwelt niet van een of andere brave emotie, zoals hij beweert, maar van pure trots. Daar zijn veel meer voorbeelden van te zien op die tentoonstelling. Mannen prijken met hun penis alsof het een trofee is die ze zojuist op de vijand hebben veroverd. Hun pik is álles. Hun pik is hun pak.