Aanstaand koning van Frankrijk

De Graaf van Parijs is dood. Leve de Graaf van Parijs. Weer een Orléans die geen koning van Frankrijk is geworden heeft zaterdag het leven gelaten. Henri Robert Ferdinand Marie Louis-Philippe werd negentig. Zijn zoon Henri, geboren in 1933, is hem opgevolgd als pretendent van de Franse troon.

Het volk is niet uitgelopen toen zondag in de Saint-Pierre kerk in Dreux de nabestaanden hebben gebeden voor de overledene. Zij waren in dat stadje ten Westen van Parijs samengekomen omdat daar ook de Chapelle Royale staat, waar sinds het begin van de vorige eeuw de overledenen van het `Huis van Frankrijk' worden begraven.

De nieuwe graaf van Parijs heeft in een telefonisch vraaggesprek met het dagblad Le Figaro verklaard dat een van zijn eerste daden na het overlijden van zijn vader was geweest het benoemen van zijn (tweede) echtgenote tot hertogin van Frankrijk. Tot nog toe heette zij prinses van Joinville. De overleden graaf sloot hem jaren uit van de `opvolging' vanwege zijn scheiding en huwelijk met een `gewone' vrouw, uit Spanje. De graaf kon haar nog geen Gravin van Parijs maken omdat zijn moeder die titel nog draagt.

Voor zijn eventueel toekomstige onderdanen heeft de graaf ook een gedachte: ,,Ik wil alles doen om de familie Frankrijk te verzoenen. Ik zal met het oog daarop een open oor voor een ieder hebben, en olie gieten in alle tandraderen opdat de familievrede herboren kan worden.''

De man die eens koning van Frankrijk hoopt te worden verwees daarmee naar het hele volk, niet naar de familievete waar hij eerst mee zal moeten afrekenen. Hij is namelijk niet de enige pretendent. Als iemand Lodewijk XX moet worden dan is het wel Louis de Bourbon, vindt de Spaans-Franse tak van de afstammelingen van Hugues Capet (987-996). Zij noemen zich de `legitimisten'.

Deze Louis verklaarde in april, ter gelegenheid van zijn vijfentwintigste verjaardag, dat hij niets pretendeert, maar dat hij gewoon de eerste erfgenaam van het Huis Capet is (waar ook de Orléanisten zich op beroepen). Louis de Bourbon, die een bankcarrière voor ogen heeft om zijn financiële onafhankelijkheid zeker te stellen, heeft na het overlijden van de oude graaf van Parijs zijn `heilige opdracht' gestalte gegeven door een verklaring uit te geven waarin hij zijn deelneming betuigt, en er overigens aan herinnert dat hij de enige `oudste' is van het Huis Capet. De parttime troonpretendent, tevens hertog van Anjou, verzoekt de nieuwe graaf van Parijs zich naar die realiteit te schikken. Hij zelf is bereid tot verzoening op basis van de gedachte dat hij ,,als enige gerechtigd is alle wapenen van Frankrijk te dragen''.

De overleden graaf van Parijs stond bekend als een charmant en streng aanstaand vorst. Hij bracht een deel van zijn leven in Marokko door omdat zijn vader, hertog van Guise, Frankrijk in 1926 moest verlaten – hij kon volgens de wet niet in het land wonen als afstammeling van een voormalig koning van Frankrijk. De graaf trouwde in 1931 met zijn nicht Isabelle d'Orléans-Bragance, die hem elf kinderen zal schenken.

Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog wordt Henri eerst vrijwilliger in het Vreemdelingenlegioen, onder de naam Henri d'Orliac. Dat avontuur duurt enkele maanden. Zijn vader sterft in 1940 en hij wordt troonpretendent. In '42 probeert hij vergeefs Hoge Commissaris van Frankrijk in Algerije te worden, waarna hij zich weer in Marokko terugtrekt. In '58 steunt hij De Gaulle's Vijfde Republiek. In 1968 staakt hij de uitgifte van zijn Bulletin en iedere politieke activiteit.