Rafter voelt zich onzeker op Wimbledon

Eerst werkte titelverdediger Patrick Rafter gisteren in de kwartfinales van het grastoernooi in Rosmalen een routineklus (6-3 en 6-4) af tegen de Deen Kenneth Carlsen. Daarna swingde de Australische tennisser op de voor hem toch redelijk belegen muziek van de Rolling Stones. Wellicht heeft de nummer twee van de wereld zich bij het concert in Landgraaf gespiegeld aan de zanger, die al ruim dertig jaar de traditie van de rock 'n roll belichaamt. Op zijn beurt staat de tweevoudig US Open-kampioen model voor de rijke geschiedenis van het Australische tennis. Maar als Mick Jagger en de 26-jarige Rafter één overeenkomst hebben, is het de energie die ze op het podium uitstralen.

Door de lezers van een Amerikaans blad werd Patrick Rafter ooit geëerd als één van de tien meest sexy mannen ter wereld. Niemand zweet op de tennisbaan blijkbaar opwindender dan Rafter, al kan in zijn agressieve speelstijl toch moeilijk een sensuele uitstraling worden ontdekt. De zonnecrème op zijn gezicht doet eerder denken aan de kleuren van een indiaan op oorlogspad en met een racket in zijn hand heeft Rafter dan ook de allure van een roofdier. Als een adelaar verschijnt hij aan het net en met zijn imposante reach tovert hij de volley's uit zijn racket, die hem vooral op hardcourt onoverwinnelijk lijken te maken.

Maar op het gras van Wimbledon kan Rafter nog altijd niet in de voetsporen treden van illustere landgenoten als Rod Laver, Ken Rosewall, John Newcombe en Pat Cash. Sinds zijn debuut op Wimbledon in 1993 kwam Rafter nooit verder dan de vierde ronde, terwijl hij als geen ander de wapens heeft om ook dat grandslamtoernooi op zijn naam te brengen. Belaagd door kinderen in de spelerslounge in Rosmalen ontkende Rafter dat Wimbledon een obsessie voor hem begint te worden. Al waant hij zich aan de Church Road een balletdanser die bij de pirouettes aan het net zijn evenwicht verliest.

Hoe komt het dat een klassieke service/volleyspecialist als jij op Wimbledon nooit een hoofdrol heeft gespeeld? Ook jij bent als tennisser toch op gras geboren?Rafter: ,,De banen op Wimbledon zijn veel gladder dan op de andere grastoernooien. Ik kan me er veel moeilijker bewegen dan op de Amerikaanse hardcourtbanen. Ik heb in Londen ook meer moeite met serveren dan elders. Vooral het spelen van een kickservice op de tweede opslag is lastig op Wimbledon. Hoewel ik in Australië op gras ben opgegroeid, heb ik me nooit prettig gevoeld op Wimbledon. Elk jaar als ik in Londen verschijn, hoop ik dat het mijn toernooi zal worden. Zeker tien spelers kunnen Wimbledon winnen en daar hoor ik ook bij. Maar ik zal al blij zijn als ik een keer verder kom dan de vierde ronde.''

Het heeft Richard Krajicek zeker vijf jaar gekost voor hij van het gras op Wimbledon begon te houden.Met een cynisch lachje: ,,Daar klamp ik me dan maar aan vast. Ik heb ook al vijf jaar op Wimbledon achter de rug. Maar ik voel me daar nog net zo onzeker als bij mijn debuut.''

Hoe frustrerend kan tennis op gras zijn? Je hoeft alleen maar te denken aan die idiote tiebreak tegen Jan Siemerink in Halle, die je met 19-17 verloor.,,Dat was inderdaad een typisch voorbeeld van tennis op gras. Een gemiste volley of een dubbele fout kan dodelijk zijn. Je moet op gras vooral mentaal sterk zijn en de schaarse kansen die je krijgt meteen benutten. Gelukkig heb ik die vervelende ervaring op dit toernooi uit mijn gedachten kunnen bannen. De baan in Rosmalen bevalt me uitstekend. Je kunt er uitstekend op bewegen. Op dit gras komt mijn voetenwerk beter tot zijn recht dan op Wimbledon. Ook hier stuit de bal wel eens vreemd op. Toch voel ik me op deze grasbaan perfect in balans.''

Je bent op het toernooi in Rome al heel dicht bij de eerste plaats op de wereldranglijst geweest. Kun je op Wimbledon de nummer één van de wereld worden?,,Als ik Sampras wil passeren, moet het op Wimbledon gebeuren. Ik heb tijdens het hardcourtseizoen in Amerika nu eenmaal veel punten te verdedigen. In die periode word ik zeker geen eerste. Ik kijk uit naar volgend jaar als het nieuwe systeem voor het bepalen van de wereldranglijst wordt ingevoerd. Ik vind dat je toernooien moet winnen om de nummer één van de wereld te worden. Nu had ik eerste kunnen worden omdat mijn concurrenten toevallig falen.''

Het is ook moeilijk uit te leggen dat Sampras en jij de nummers één en twee an de wereld zijn, terwijl jullie op de jaarlijst van de Road to Hannover slechts op de 39ste en 37ste plaats staan.,,We staan zo hoog op grond van onze prestaties uit het vorige jaar. Maar ook volgend jaar zal toch het zwaarste tellen wie aan het eind van het seizoen de beste tennisser is geweest. Ik ben het wel met Krajicek eens dat de eerste plaats minder waarde heeft als je na drie maanden de aanvoerder van de wereldranglijst bent. Je zult veel verschuivingen zien aan de top. Iedereen kan een keer de beste zijn, dat heeft ook zijn charme.''

Legt de race om de nummer één-positie een extra druk op jou tijdens Wimbledon?,,Het beste is om zo min mogelijk te denken aan die eerste plaats. Daar ga je niet beter van tennissen.''

Petr Korda heeft zijn afscheid aangekondigd. Maar is met zijn vertrek ook de doping uit het tennis verdwenen?,,Als ik in zijn schoenen had gestaan, zou ik meteen met tennis zijn gestopt nadat ik op het gebruik van doping was betrapt. Ik vind dat Korda meteen had moeten worden geschorst. Maar de regels van de ATP zijn op zijn zachtst gezegd merkwaardig. Nu is de ATP in beroep gegaan tegen zijn eigen besluit om Korda ondanks zijn overtreding niet uit de tennistour te verwijderen. We zullen de uitkomst moeten afwachten. Maar ik vond het pijnlijk Korda gewoon te zien tennissen alsof er niets gebeurd was. Toch beschouw ik zijn geval als een incident. Ik ben ervan overtuigd dat tennis een cleane sport is tot het tegendeel is bewezen. Maar we zullen wel andere regels moeten hanteren om mogelijke overtreders strenger te kunnen bestraffen.''