Bond blijft keurig binnen de patronen

,,Als je weet waarom je iets doet, doe het dan niet'', zegt de acteur en kijkt olijk het publiek in. Leuke paradox toch, of niet soms? Over Arthur Millers Death of a salesman weet hij er ook nog één: waarom zou je huilen, aan het slot, als de handelsreiziger dood gaat? Dat wéét je toch, de titel zegt het al. En verder rebbelt hij, over naturalisme in het theater, licht waarzonder ruimte niet bestaat, over het belang van schaduw, over het bijna-missen van zijn vliegtuig omdat hij zijn ticket in de brievenbus heeft gestopt in plaats van een ansichtkaart. Tussendoor laat hij graag wat grote namen vallen, met wie hij gisteren nog dineerde.

,,Postmodernistisch'' is de solo Bob genoemd en daar zit iets in. De Ierse Jocelyn Clarke sprokkelde de tekst bijeen uit interviews die de voornamelijk in Europa werkzame Amerikaanse avantgardistische theatermaker Robert Wilson in de afgelopen dertig jaar gegeven heeft. Zijn landgenote regisseur Anne Bogart maakte er een voorstelling van, waarin de acteur Will Bond, die ooit voor Wilson gewerkt heeft, zijn vroegere baas speelt. Zo ontstond theater over een theatermaker die over theater praat, in een stijl die het midden houdt tussen een parodie en een hommage.

De twee rekwisieten, een tafel en een stoel, zijn rechtstreeks ontleend aan de voorstellingen van superestheet Wilson, die dol is op de grafische lijnen van de poten, het blad en de leuning. Een spotlicht vestigt er de aandacht op. Bond imiteert ook de maniëristische motoriek van de meester van het abstracte theater (Einstein on the Beach, The CIVIL warS). Zorgvuldig uitgelicht veroorzaakt zijn priemende wijsvinger een grafische schaduw.

De wat onbeholpen grote schooljongen annex sfinx die Wilson is, is Bond niet. Hij is eerder een over-actieve cabaretier, die zich uitstekend en up-tempo door een karrevracht loszandige tekst heenslaat.

Dat is bewonderenswaardig, maar niet erg Wilsoniaans; traagheid was beter geweest, en raadselachtigheid plus wat fabelachtige esthetiek. De van energie stuiterende Bond blijft keurig binnen het witte lijnen-patroon op de vloer, maar dat is kinderspel vergeleken bij het origineel. In feite wordt er geparodieerd noch geëerd in dit Bob.

Holland Festival. Voorstelling: Bob van Jocelyn Clarke door Saratoga International Theatre Institute en New York Theatre Workshop. Regie: Anne Bogart. Decor: Neil Patel. Spel: Will Bond. Gezien: 18/6, Bellevue, Amsterdam. Herh. 19 en 20/6 aldaar. Inl. 020.530.71.11