Multicultureel

Zelden heb ik een sterkere verdraaiing van mijn opvattingen gelezen dan in het betoog van Paul Steenhuis over de nieuwe cultuurnota van de regering. Hij haalt een voordracht aan die ik begin dit jaar heb gehouden in de reeks `Hier gaat het over in de cultuur, de komende jaren'. Wat een kritiek was op het gemakzuchtige ideaal van een multiculturele samenleving en een sterk pleidooi voor integratie in de Nederlandse samenleving, verwordt onder de ijverige pen van Steenhuis tot een `socialistisch ideaal van een multiculturele samenleving' (sic). Enkele citaten uit mijn voordracht kunnen het tegendeel illustreren (ze kunnen worden nagelezen in een boekje dat door de Balie van de lezingencyclus is gemaakt). Al onmiddellijk kan de gedachte dat ik het multiculturalisme als ideaal zou verdedigen worden weerlegd. Over mijn opvatting schrijf ik: `Deze opvatting biedt geen genoegdoening aan etnische groepen, die in de liberale democratie een weigering zien om hun cultuur als van gelijke waarde te erkennen'.

Voorts citeer ik instemmend de neoconservatieve criticus Podhoretz met zijn stelling dat integratie een `brutal bargain' is waarbij tamelijk harde aanpassing wordt gevraagd van de minderheden: `Een meerderheid die ontkent meerderheid te zijn, heeft geen oog voor de `brutaliteit' van integratie en wie niet begrijpt wat er wordt genomen, heeft ook weinig te geven'. Teneinde meer te `geven' pleit ik voor nadruk op de eigen cultuur in het onderwijs: `Wat ik echt niet begrijp is de roep om `intercultureel onderwijs', een nogal ongedefinieerd idee. Laten we eens beginnen om het onderwijs in de Nederlandse taal, cultuur en geschiedenis veel serieuzer te nemen'. Precies wat Steenhuis zelf verdedigt in zijn artikel. En: `Een gemakzuchtig multiculturalisme kan school maken, wanneer we niet meer weten wat onze samenleving nog bijeenhoudt of kenmerkt'. Ik verzet me tegen het multiculturele ideaal van Adriaan van Dis: `Al die apologeten van het `mengen' zijn niet geïnteresseerd in wat zich in de grote steden afspeelt' en geef als voorbeeld de `spontane' segregatie in het onderwijs. Over de term `multiculturele samenleving' merk ik op: `het lukt me niet meer dat woord zonder aanhalingstekens te schrijven'. Enzovoorts, enzovoorts.