Een liedje genoeg

Marco Bakker comt back. Gisteren zag ik hem Se Bastasse Una Bella Canzone zingen met de blonde-krulletjes-zanger-presentator Gordon. Op Veronica in Een rondje van Gordon. Zou dit liedje genoeg zijn om het tragische ongeluk te doen vergeten? Voor het klapvee in de zaal wel. De mensen joelden zelfs enthousiast na dit nummer. Heel goed gedaan en dank je voor de vriendendienst, Gordon.

Ik vraag me af of Bakker professioneel advies heeft gekregen voor zijn eerherstel. Imagobureaus genoeg om zo'n uitdaging aan te pakken. Hoe kom je weer in de gratie van het grote publiek? Nadat hij onder invloed van drank op onverklaarbare wijze met zijn grote auto een vrouw had dood gereden in de parkeergarage van de Arena, werden concerten geschrapt. In zijn gesprek met Gordon zei hij te hopen zijn volledige werkprogramma weer op te kunnen pakken. Hij nam een rol in een Zwitserse musical maar ook in Nederland komt hij weer aan bod. Hij moet na zijn straf zijn beroep weer kunnen uitoefenen. Inmiddels is het ongeluk bijna twee jaar geleden. Patrick Kluivert was sneller hersteld van de dodelijke aanrijding die hij veroorzaakte.

Ik stel me voor dat de showwereld na zo'n ongeluk afwacht. Hoe moeten ze zich opstellen? Als hij de gratieperiode overleeft, slaat iedereen hem op de schouders. Bakker zei dat hij zelfs meer vrienden heeft dan voorheen. Stel dat hij had gezegd maar heel weinig vrienden te hebben overgehouden, dan was dat het sein voor andere bekende Nederlanders geweest dat hij nog een beetje besmet was. Zo'n beslissing dat iemand oké is, wordt collectief genomen. Dan worden de contacten met Bakker pas profijtelijk.

Ivo Niehe sprak hem november vorig jaar voor zijn doen nog streng toe. Gisteren toonde Gordon al meer medeleven met het leed van het daderschap. Bakker heeft zich als slachtoffer gedragen. Als bekende Nederlander is hij gewend zijn gevoelens aan interviewers prijs te geven. Hij kon niet slapen, zijn leven was definitief veranderd, hij dacht er telkens weer aan, zei hij in zijn interviews. Ook gisteren klaagde hij dat hij nog steeds elke ochtend om half zes wakker wordt. De slachtofferstatus is een manier om respect te krijgen, maar bij zo'n ongeluk steekt het dat er in dit drama échte slachtoffers zijn met groter leed, de dode en haar nabestaanden. Maar zo groot kan Bakkers spijt niet zijn want hij gelooft heilig in zijn eigen onschuld.

Het liefste wil de televisie vergeving zien in een confrontatie tussen dader en slachtoffer maar de familie werkt niet mee aan deze vorm van entertainment. Misdaadverslaggever Peter R. de Vries had daar een variant op in de vorm van confrontatie tussen vader van een verkrachte en vermoorde vrouw en twee mannen die daar waarschijnlijk ten onrechte voor zijn veroordeeld. De vader, die zich waardig gedroeg, zei dat hij het bewijsmateriaal voor de veroordeling te licht vond. Misschien loopt de echte dader, wiens sperma op het lijk was gevonden, vrij rond. De Vries, die in het voorafgaande overtuigend de vinger op het slechte justitiewerk had gelegd, kan het dan niet laten de vader te vragen wat hij ervan vindt dat hij misschien naast de echte daders zit. Zijn goed doortimmerde programma moet het hebben van dat soort dramatiek. De lange gevangenisstraf van de verkeerde verdachten en de trage molens van justitie werden uitgebeeld in een boom die telkens weer bladeren kreeg en verloor. Voor zijn pleidooien maakt De Vries uitbundig gebruik van de retoriek van het beeld.

Misdaadverslaggever De Vries vind ik stukken beter dan het vederlichte showtje van Gordon. Als die het over een boek heeft, trekt hij een diepe denkrimpel in zijn gezicht. Gisteren had hij de scenarioschrijver voor de verfilming van De Ontdekking van de Hemel van Harry Mulisch op bezoek. ,,Wel 900 bladzijden'', zuchtte Gordon: ,,Ik heb zo mijn huivering als het zo dik is''. En daarna veelbetekenend: ,,Dat boek bedoel ik'' en daar moest hij zelf heel erg hard lachen. Dat was het teken dat het om seks ging – dat is pas lachen – dus luid viel het klapvee in.