Vechten

Gülfer Kizilkan (24)

Beroep: Studente

Geboorteplaats: Dersim/ Tunceli (Turkije)

,,Ik ben Koerd. Wie die zin uitspreekt in Turkije, krijgt het aan de stok met de politie. Ik was bovendien een actief Koerd. Als student zat ik in de jeugdcommissie van HADEP, een legale partij die het Koerdische vraagstuk zonder wapens wil oplossen. Ik liep mee in demonstraties, vocht voor de vrijheid van mijn volk. Niet zonder gevaar: veel van mijn medestudenten en vrienden zijn in die periode opgepakt of zelfs vermoord. Mij was waarschijnlijk hetzelfde overkomen als ik niet gevlucht was. Dat ik hier met tegenzin woon, heeft daar veel mee te maken: zij vechten door, ik leef in vrijheid. Fysieke vrijheid wel te verstaan, want mijn geest huist na twee jaar nog altijd in Koerdistan. Daar wonen mijn ouders. Daar ligt de bakermat van de Koerdische cultuur. Daar wordt – in het geheim – de taal gesproken die mij zo lief is. Aan hun rijke taal ontlenen Koerden hun identiteit. En juist die taal wordt ons ontnomen. Intens verdrietig word ik daarvan.

,,Kan het Koerdische `probleem' vreedzaam worden opgelost? Vijf, tien jaar geleden zou ik `ja' hebben geantwoord; nu weet ik beter. De Koerden krijgen de kans niet. Hoe vaak hebben wij niet bij de Turkse regering aangedrongen op een dialoog? Koerden hebben nog maar één optie: vechten voor hun rechten. En ja, dan bedoel ik tot de dood. Soms flakkert de hoop weer op: misschien dat Europa....? Vooralsnog is er niets dat daarop duidt.

,,Mijn gedachten zijn altijd bij Dersim, mijn geboorteplaats. In mijn dromen neemt de stad een prominente plaats in. Mijn ouders en vrienden vreemd genoeg niet: ik droom over de mensen van hier.''