Kunst of porno 3

Kenmerkend voor kinderporno is de aanwezigheid van pijn en een lust die telkens opnieuw ten dode is opgeschreven. Vandaar de grote hoeveelheid slachtoffers die deze mensen nodig hebben. Doodsgeur vermengt met angst en eenzaamheid. Dat is wat achterblijft in de herinnering van hen die in hun jeugd ongewild de grenzen van het onbetamelijke hebben moeten overschrijden. Meer nog dan de daad zelf.

Helaas voorziet de wet niet in dergelijke criteria. Zij ziet slechts wat het moet zien. Contouren, ingevuld met elk wat wils. Het is het tijdgewricht dat oordeelt. Niet het oog. Hoezeer men het ook anders wil doen lijken. De foto van de heer Walter Chapman was geen kinderporno. Ik voelde me getroost, ja zelfs jaloers, bij het zien van dat kind, in de nabijheid van energie waar angst niet nodig was.

Omdat het verboden is om echte kinderporno te exposeren (goddank) is het voor het publiek niet mogelijk het verschil in emotie te herkennen. Justitie zou meer moeten doen om de ogen van het publiek echt te doen openen in plaats van de moraalridder te spelen.