KRANT MET GEZAG

Veertig jaar geleden hoorde de Corriere della Sera, de grootste krant van Italië, heel duidelijk ergens bij. In de koude-oorlogssfeer van toen was het een pure establishment-krant die zonder voorbehoud het christen-democratische bestel steunde tegen het rode gevaar. Twintig jaar geleden hoorde de Corriere nog steeds ergens bij, maar dat was bijna zijn ondergang. De krant was in de greep geraakt van een vrijmetselaarsloge. De geloofwaardigheid kelderde en de krant was vrijwel bankroet. Uiteindelijk kwam de krant in de jaren tachtig in de invloedssfeer van de machtige familie Agnelli, die een controlerend belang heeft in de Fiat-groep.

In de jaren negentig heeft de krant een steeds grotere onafhankelijkheid weten te bevechten van zijn eigenaars. Het is nu moeilijk om dit dagblad precies te plaatsen, politiek gezien, en dat verklaart een groot deel van zijn succes. Het is de krant met de grootste interne pluriformiteit. Veel commentatoren zitten in de liberale hoek, maar dat maakt hen vaker tot critici dan tot supporters van de rechtse oppositie. ,,Een unicum'', noemt de uitgever de pluriformiteit in de krant.

In de dagelijkse concurrentiestrijd met de links-leunende aartsrivaal La Repubblica probeert de Corriere zijn lichte voorsprong te behouden door minder schreeuwerig meer nieuws te brengen. De onderkoelde stijl waarvan de krant is doortrokken, vind je ook terug in de wat ouderwets opmaak. Waar La Repubblica op zijn voorpagina vooral de aandacht probeert te trekken met kleur en kaders die ruimte overlaten voor een paar regels nieuws, wil de Corriere meteen informeren. Op de voorpagina van die krant staan dan ook wel tien keer zoveel woorden en de lezer die gewend is aan een internet-achtige opmaak zal het wat saai vinden.

Het is vooral de journalistieke kwaliteit die de oplage iets boven de 800.000 houdt, maar Italiaanse kranten moeten het hebben van de losse verkoop. Daarom ontkomt ook de Corriere niet aan de bijlage- en cadeau-oorlog: atlassen, reis- en natuurgidsen in afleveringen en drie kleurenbijlagen per week.

(Tekst Marc Leijendekker)