Mobiel

Mijn droom is altijd geweest: ergens binnenkomen waar je nog nooit geweest bent en naar iemand die een rinkelende telefoon wil opnemen gebaren `laat maar, is voor mij'.

Nu ik mobiel ben, zal deze droom wel nooit meer uitkomen. Zeer tegen mijn zin heb ik een mobiele telefoon gekocht. Als ik in de trein tussen Rotterdam en Amsterdam probeer uit te vinden hoe alles werkt, komt er een ogenschijnlijk verlegen meisje tegenover me zitten. Ze kijkt naar mij, naar mijn telefoon en vraagt tot mijn verbazing of ze even mag bellen. Ik zeg: ,,Als je weet hoe hij werkt, want ik ben daar nog niet uit.''

Ze belt haar vader en zegt dat ze later komt. Nee, ze weet niet hoe laat, maar ze neemt de tram. Einde gesprek.

,,Krijg je van me'', zegt ze. Laat maar, gebaar ik, en stop de telefoon in mijn tas, vastbesloten dat ik zelf de volgende beller ga zijn.

Vijf minuten later gaat de telefoon. Verheugd haal ik hem uit mijn tas. Ik ben nog nooit mobiel gebeld! Het is een meneer die ik niet ken. Of hij het meisje tegenover mij even mag. Die met die bril. Els heet ze.