De zingende verhuizer

Johnny Dowd haalt een strop uit zijn tas. ,,Gisteren van iemand gekregen bij het optreden.'' Dowd is een 51-jarige zanger/gitarist uit Fort Worth, Texas, die vorig jaar laat maar opvallend debuteerde met de cd Wrong Side Of Memphis. Dat hij van een bezoeker een strop krijgt, is niet zo gek als je Dowd's liedjes kent: rauwe, tamelijk sinistere songs over moord en doodslag, waar een duistere kijk op het leven uit spreekt, maar wel met humor – galgenhumor. De muziek is een eigen interpretatie van folk, country, blues en rock & roll, met Dowds valse zang en grillige gitaarspel als opvallendste kenmerken.

Loladamusica ging naar Dowd's huidige woonplaats, Ithaca, New York, en maakte een portret van de zanger. En van de verhuizer, want dat is Dowd ook, al twintig jaar. We zien hem aan het werk bij een verhuizing, en zien het kantoortje waar hij zijn eerste album opnam. Dowd vertelt over zijn werk en zijn muziek. Mooi zingen kan hij niet en goed gitaarspelen evenmin, stelt de interviewer vast, maar wat is het dan dat zijn muziek mooi maakt? Het antwoord is volgens Dowd dat hij zichzelf is, wat tegenwoordig niet zo veel meer voorkomt. Een belangrijk moment was voor Dowd dat hij zijn beperkingen accepteerde, besefte dat hij niet in de buurt kon komen van zijn muzikale helden. Dat inzicht was beangstigend, maar haalde ook de druk van de ketel; hij ging zich concentreren op wat hij wèl kon, waardoor zijn eigen unieke kwaliteiten duidelijker werden.

Als waarheidsgetrouw portret is het programma geslaagd: we zien Dowd thuis bij zijn echtgenote, we zien hem in zijn dagelijks leven, horen anderen over hem vertellen en we zien hem optreden: met zijn band in Rotterdam en alleen met zijn elektrische gitaar ergens in Amerika, buiten de stad, aan de kant van een zandweg.

Het is alleen jammer dat je als liefhebber van zijn muziek liever mee zou gaan in Dowd's duistere fantasiewereld dan in zijn doodgewone bestaan. Verhuizen is niet wat interessant is aan Johnny Dowd, al lijken de programmamakers daar anders over te denken, zo veel laten ze ervan zien. Helemaal vreemd wordt het als we minutenlang Dowd's drummer volgen, die naar de wasserette gaat. Daar doet hij zijn was in de machine, hij stopt er geld in en wast zijn kleren. Propere jongen die drummer. Maar het programma ging toch over de muziek van Johnny Dowd?

De intrigerende verhalen, de gekte, het drama, de `horror and ugliness' waar Dowd schoonheid in vindt zoals iemand in het programma het zegt, daar gaat het om bij Johnny Dowd, en daarvan zien we veel te weinig in Loladamusica. Het gaat te veel over verhuisdozen en waspoeder, te weinig over moord, doodslag, begrafenissen en galgen.

Loladamusica: Johnny Dowd, Ned.3, 23.23-0.15u.