Dion: tussen `camp' en kitsch

Records zijn er om gebroken te worden. Konden de Backstreet Boys onlangs nog triomfantelijk verkondigen dat ze met 61.000 bezoekers het grootste Nederlandse indoor-concert aller tijden gaven; Celine Dion deed daar gisteren in diezelfde Arena een schepje bovenop. ,,Mag ik jullie iets persoonlijks vertellen?'' Dat mocht ze van de 65.000 intimi rond haar hartvormige podium in het midden van het stadion. ,,Het gaat goed met René.'' Bijna was Dions Europese tournee niet doorgegaan omdat ze bij haar door kanker gevelde echtgenoot, René Angelil, wilde zijn. Een rechtstreekse satellietverbinding bood uitkomst en 65.000 fans gaven gehoor aan de oproep om `al jullie energie naar Florida te zenden'.

Celine Dion heeft er een handje van om zelfs het kleinste gebaar tot het summum van kitsch te verheffen. Treedt Michael Jackson op met een kinderkoor? Dan doet Dion dat kinderkoor meteen bij het eerste nummer. Zingt Bono een duet met videobeelden van Lou Reed? Dan doet Dion videoduetten met Barbra Streisand en met de Bee Gees, die ze doodleuk bedankt `voor hun aanwezigheid, hier vanavond.' (De echte Bee Gees waren in geen velden of wegen te bekennen). Vocale acrobatiek, een uit Japan overgevlogen `magiër op viool', ingeblikte castagnetten en een van Elvis Presley afgekeken glitter-jumpsuit maakten het circus-Dion compleet.

Ze kan heel zuiver en vooral heel hard zingen, al heeft ze dat wel eens subtieler gedaan. Hoe groter het publiek, hoe meer er geïmponeerd moet worden met vocale krachttoeren. Zoals een gewichtheffer zijn armspieren laat rollen, zo zette Dion haar stembanden onder een uit beton gegoten The Power Of Love waarmee ze het origineel van Jennifer Rush meedogenloos van tafel blies. Gelukzalig liet ze het applaus over zich neerdalen want, zo zei ze, dat is het grootste geschenk voor een artiest. In het onvermijdelijke rondje `unplugged' zong ze foutloze versies van favorieten als Tears In Heaven van Eric Clapton en wierp ze haar echtgenoot in Florida kushandjes toe bij Frank Sinatra's All The Way, een intiem moment waarvan we via de enorme videoschermen alle 65.000 getuige van mochten zijn.

Hoewel ze geen moeite deed om Diana Ross of Whitney Houston met veelvuldige verkleedpartijen te overtreffen, zette ze in een zilveren discokostuum een feilloze John Travolta-pose neer in een zang- en dansmedley uit Saturday Night Fever. Tot slot hoefde Leonardo DiCaprio maar op het scherm te verschijnen om een golf van opwinding door het stadion te zenden: tijd voor Titanic! Celine Dion zong de herkenningsmelodie My Heart Will Go On met het lange haar wapperend in de wind, geleund tegen een hekje dat de voorplecht van het rampschip moest verbeelden. Als ze niet de mega-artiest was die elke seconde ergens ter wereld een cd verkoopt, zou ze tussen de schuifdeuren precies dezelfde show kunnen opvoeren om in kleine kring als het toppunt van camp beschouwd te worden.

Concert: Celine Dion. Gehoord: 14/6 Arena, Amsterdam.