KRANT MET GEZAG

Wie rechtsonderaan de voorpagina van de Neue Zürcher Zeitung is aangekomen, moet in negen van de tien gevallen ombladeren om de zin uit te kunnen lezen. Linksboven op pagina twee gaat het bericht gewoon door. Van een heldere opmaak kan de 220 jaar oude Zwitserse krant niet beticht worden. De koppen zijn klein, de foto's (als ze er al zijn) lijken willekeurig rondgestrooid en voor sommige berichten moeten oogbrekende sprongen tussen de kolommen worden gemaakt. Maar de NZZ is er dan ook niet voor de vorm. Alleen het Feuilleton – waarin verhalen over kunst worden gecombineerd met sociaal-culturele beschouwingen – en de bijlages ogen wat rustiger. Verder weigert de krant consessies te doen aan inhoud. Een bericht is zo lang als het moet zijn, zo lijkt het wel, en de vorm heeft zich daaraan aan te passen.

Als een krant een mijnheer is, dan is de Neue Zürcher een conservatieve oude heer. In het internationale nieuws is de krant goed ingevoerd. Er bestaat geen angst om ruimte vrij te maken voor minder voor de hand liggende onderwerpen – zoals laatst een groot verhaal over `de vloek van de waterhyacint in het Victoriameer'. De berichtgeving over de EU is aangenaam afstandelijk - Zwitserland is een van de weinige West-Europese landen die niet tot de EU is toegetreden. Zo gauw de NZZ zich echter op binnenlands terrein begeeft, verdwijnt vaak de afstandelijkheid. Dan blijkt de redactie nog wel eens moeite te hebben om nieuws en commentaar te scheiden. Heel moeilijk had de krant het de afgelopen tijd bijvoorbeeld met het nieuws over de dubieuze rol van Zwitserland tijdens WO II. In de verhalen klonk, net als in de vele lezersbrieven over dit onderwerp, groot onbegrip door voor degenen die Zwitserland aan de schandpaal nagelden. Verontwaardiging over de eisen van het Joods Wereldcongres werd in de artikelen niet verborgen. Maar de meeste Zwitsers dachten er zo over. Wie Zwitserland wil begrijpen, leest de NZZ.

Dit is het eerste deel van een fotoserie over gezaghebbende buitenlandse kranten.