Column

Verbaasd

Nou zegt de directeur van het Holland Festival weer dat hij de foto van Walter Chapell van het kind dat gezellig tegen zijn vader met de stevige erectie aanligt, ziet als een gezellig kiekje uit een familiealbum. Ben ik toch wel benieuwd naar het fotoalbum van de directeur van het Holland Festival. Ik gok op fistfuckende grootouders, zijn schoonmoeder op een plasseksparty en hijzelf op vierjarige leeftijd in SM-outfit, nadat hij een robbertje gestoeid heeft in de dark-room van de loopse pitbull. Ik doe maar een gooi. Of ik nog verbaasd ben? Nee hoor. Mij verbazen lukt niemand meer. Of ik vind dat de foto verboden moet worden? Ook niet. Ga lekker kijken met zijn allen. Geef het een titel. Noem het kunst. Ik vind alles best. Als ik maar niet mee hoef te doen. Niks is erger dan kijken naar andermans familiefoto's.

Ondertussen heb ik wel begrepen dat in de ene kamer van het politieburo twee koddebeiers zich over foto's van blote jongetjes buigen, terwijl in de kamer ernaast twee brigadiers druk doende zijn met het invoeren van dubbelgenummerde coketainers. Aanvankelijk ging het om honderd kilo, maar nu blijkt het om ongeveer vijftienduizend kilo te gaan. Desi stuurt het, de marechaussee laat het door, de politie vervoert het en zorgt dat het op de juiste plaats van bestemming komt.

Vrouw van de agent: ,,Henk, je hebt roos.''

Agent: ,,Nee, ik had een transportje en draag de zakken altijd op mijn schouder!''

Verbaasd? Nee hoor, geen seconde. Peper wist het al een tijdje. Nou en? Er zijn wel meer politici die de informatie rustig onder hun toupet houden. Waarom zou je paniek zaaien? Mevrouw Faber heeft inmiddels verklaard dat, als zij had geweten dat dioxine giftig en kankerverwekkend is, zij onmiddellijk had ingegrepen. Maar haar ambtenaren strooiden het gewoon op de middagboterham en dan zie je het gevaar niet.

Of Pepertje geschrokken is van de vijftienduizend kilo? Nee, Brammetje schrikt nergens meer van. Brammetje heeft een tijd in Rotterdam gezeten en is dus wel wat gewend. Hij lacht dan ook smakelijk als hij ziet dat in zijn oude gemeente de Gemeentelijke Belastingdienst vijftienduizend aanslagen niet kan versturen door een al maanden falend computersysteem, laat staan dat hij het gek vindt dat een groot deel van de gemeentelijke administratie door de foute computer volledig ontoegankelijk is, zodat men de 23,2 miljoen gulden overschrijding van de Gemeentereiniging niet in beeld kan brengen, laat staan het inkomen van zeven ton van de interim-manager. De ambtelijke top is volgens de VVD een beetje doorgeschoten. Verbaasd? Ik niet.

Mij krijg je niet meer gek. Ook niet als ik van mijn kinderen hoor dat het hele publiek van de Backstreet Boys met zijn zestigduizenden tegelijk op verzoek van sponsor De Postbank in het giroblauw verschijnt. Vrijwillig. De reclame-meneer van de bank is waarschijnlijk dik tevreden met zijn kindermisbruik. Leuk voor hem.

Een voetballer van honderd miljoen? Prima vind ik het. Pantani helemaal afgevuld met epo vind ik ook goed. Mijn door illegale armoed-Polen gestoken asperges smaken heerlijk. Geen enkele moeite mee. De Kosovaren zullen even moeten wennen aan het taalverschil tussen mijn land en landmijn, maar mij raakt het niet meer. Zit daarvoor trouwens ook te ver af. De winst van Ahold steeg maar met 31,6 procent en dat viel de beleggers tegen. Verbaasd? Nee hoor. Ik had als kleine belegger ook op een winstgroei van negentig procent gerekend. Slechte leiding. Miloševic claimt de overwinning en Belgrado viert feest als na het winnen van een Europacup. Verbaasd? Geen seconde. Michael Jackson leidt de NAVO-troepen. Is allemaal goed. Of ik mijn vrouw even naar Bologna wil rijden omdat ze daar haar eieren wil laten invriezen, zodat we na ons pensioen nog een kind kunnen nemen. Ze heeft gelijk: dan hebben we tijd. Ik doe het graag. En als ik morgen lees dat Lothar Matthäus naar Ajax gaat om de gemiddelde leeftijd van het hele elftal een beetje te drukken, geloof ik het ook.

Niets verbaast me. Niets. Alles vind ik gewoon. En dat laatste verbaast me zeer. Meer dan zeer zelfs.