Moord moet

Mevrouw Borst van Volksgezondheid leert dagelijks bij. Niet alleen een vliegtuigongeluk, maar ook voedsel hoort tot het rijk der emoties. Sinds de parlementaire enquête neemt de Opperdokter onwetenschappelijke prietpraat serieus. Emoties kunnen haar ten val brengen, wetenschap niet.

Ze betuigde gisteren spijt over de rationele overweging die ze had gemaakt door de dioxinevondsten niet meteen openbaar te maken. ,,Als je het hebt over consumenten moet je niet alleen rationele, maar ook emotionele argumenten in het spel brengen. Voor consumenten is voeding iets emotioneels, dat geldt voor mij en dat geldt voor iedereen'', zei ze in de Tweede Kamer. Ze bedoelde het omgekeerde: als de mensen dit horen, kunnen ze hun gevoelens niet meer de baas, dus had ik het maar geheim gehouden.

De Belgen waren in stampede over de grens gegaan om in Nederland producten te kopen die daar inmiddels ook zijn verboden. 's Morgens at ik een boterham met Coburger ham van Albert Heijn, even later stond het als besmet product op Teletekst. De verwarring is groot maar de televisie houdt zich in. De mensen zijn rationeler dan mevrouw Borst aanneemt. Genoeg ander nieuws, zoals de vrede in Kosovo en IRT2. Van de voorlichter van de Consumentenbond op Netwerk begrijp ik dat dioxinen ongezond zijn maar dat er na consumptie van een dioxinekip niets gebeurt. Daar kan ik het mee doen. De eerste patiënt die aan een overdosis is overleden, moet nog worden gevonden. Pas over zes jaar horen we hoe het zat, in een groot publiek verhoor. Waarom was alles toen zo kalm?

Karel van de Graaf probeerde in De Kern van de Zaak te zorgen voor opwinding: er worden te weinig mannen vermoord. Er is grote ongelijkheid in de moordstatistiek. Per jaar vermoorden ongeveer 85 mannen hun vrouw, maar slechts 15 vrouwen vermoorden hun man. Zijn stelling was: het is onrechtvaardig om vrouwen te straffen die na te zijn mishandeld hun mannen vermoorden. Zes van de zeven vrouwelijke panelleden waren wel wijzer. Evenals de tien procent van de Nederlandse vrouwen die door hun mannen worden mishandeld. Die zoeken een andere uitweg. Van de Graaf was zichtbaar teleurgesteld.

De kroon op de avond was de emancipatietest van Kamerlid Oudkerk in Op de Man af. Ik kan er niets aan doen, hij is niet van de camera weg te slaan en ik vind hem altijd amusant. In Op de Man af neemt een panel van vrouwen onder leiding van Angela Groothuizen de feministische maat van mannen. Oudkerk is de man van het moment, aardig, onmatig en voor alles in. Een vrouw vergeeft hem gauw. En hij gaat over volksgezondheid, het allerhoogste in de politiek. Hij kan niet kiezen, want hij vindt alles leuk, bekende hij. Er staat zoveel op het menu. Bij al die drukke werkzaamheden als Kamerlid en als eendagshuisarts had hij nog kans gezien dit uitzendinkje mee te pikken en voor deeltijdwerk te pleiten. De redactie had voor pinda's gezorgd en die at hij, hele handen vol.

Over deeltijd werd Oudkerk pas echt enthousiast. Nu ja, het zou wel goed zijn als die hoorzittingen over deeltijd niet tot laat in de avond doorgingen. Ik vraag me af hoe lang we nog hadden moeten wachten op zijn enquêterapport, als het in deeltijd was gemaakt.

Maar goed, na die drukke enquête was Oudkerk dus met zijn vierjarige zoontje naar het ballenbad van McDonald's gegaan. Ja, hij is een actieve vader. Met dat feit hoopte hij hoog te scoren bij het vrouwenpanel. Hij is dan wel eerlijk genoeg om er bij te vertellen hoe het werkelijk ging: hij was er zelf ook ingedoken en het deed pijn, het was keihard. Ik zag het al voor me, in paniek wegspringende kinderen en een veld van geplette ballen in de vorm van die dikke Oudkerk.

O ja, en vrouwen aan de macht vond hij aangenamer dan mannen. ,,Mannen die aan de macht zijn, vind ik over het algemeen vrij vervelend worden'', zei hij. ,,Vrouwen zijn serpenten maar wel aangenaam.'' Hij was vergeten een uitzondering te maken voor mevrouw Borst die nog steeds zijn plek bezet houdt.