Menu del koelbox

Dit is onmiskenbaar Brabant. Het CDA is op campagne, gekleed in felgroene bodywarmers scholen de partijtijgers samen in de hoofdstraat van Heeze. De geluidsinstallatie is slecht maar dat deert niet, wij en twee peuters op fietsen met zijwieltjes zijn de enige toehoorders. Verkiezingscampagnes op straat zijn er toch vooral om de moed erin te houden bij het partijkader en dat lijkt aardig te lukken.

Even tevoren waanden we ons nog op het Engelse platteland toen we het pastoraal gelegen kasteel van Heeze bekeken. Vlakbij de oprijlaan ligt ons reisdoel, het hotel-restaurant dat vroeger toepasselijk `Du Chateau' heette en bekendstaat als een verwenadres. Nu draagt het de naam van de eigenaar. Hostellerie van Gaalen ziet eruit als een ouderwets dorpshotel, goed onderhouden met een gietijzeren veranda. Binnen hebben verschillende verbouwingen hun sporen achtergelaten. Er zijn wat resten van een grote versjieking een jaar of twaalf geleden en later heeft de huidige eigenaar de zaak drastisch in mediterrane sfeer gebracht met warme kleuren, gigantische terracotta potten en rustieke houten tafels. De wisselende ambities van het etablissement zijn aan de verbouwingen af te lezen. De vorige eigenaar had van het voormalige dorpshotel een klassieke, deftige zaak gemaakt, Van Gaalen wil het wat ontspannener en informeler hebben.

Onze hotelkamer, in tinten groen en gebroken wit, is elegant klassiek gebleven. De ruimte is doordacht ingedeeld, met veel kasten en kastjes, een beetje nuffig, alsof de kamer door een vakkundige, doch behoudende interieurarchitect is ontworpen voor een gescheiden notarisvrouw met eigen geld. De kamer, met een slaap- en zitgedeelte, biedt voor ƒ185 veel comfort. De beide ramen geven uitzicht op een kapel en een rij vrijstaande burgermanswoningen die bescheiden ogen. Het weelderige wagenpark doet ons evenwel vermoeden dat we het prijsniveau van het Heezer onroerend goed onderschatten.

Beneden is het restaurant inmiddels volgelopen. Veel lokale notabelen, die zich nog feestelijk kleden voor het restaurantbezoek. Er hangt een goede sfeer en bediening is in voldoende mate aanwezig. Een deel van de tafels is met linnen gedekt, aan de andere tafels eet je op het hout. Een fraaie Serranoham staat op een tafel in het midden als een historiserend element uit de bistrottijd. Op de tafels ontbreken de plichtmatige bloemenvaasjes, ter compensatie sieren geschilderde boeketten de muren.

De keuken blijkt in overeenstemming met de ambiance, mediterraan met een landelijke inslag. Ook de wijnkaart voegt zich moeiteloos in het concept met een ruime keuze van Franse en Italiaanse wijnen, vanaf 55 gulden.

A la carte eten is aan de prijs, maar het menu del mercato vergt 85 gulden voor vier gangen. Wat betekent tegenwoordig `del mercato' nog? We hebben een romantisch beeld van de kok die voor dag en dauw de lokale markten afstroopt en de lekkerste dingen voor ons meebrengt. In werkelijkheid gaan de meeste koks een paar maal per week naar de groothandel en doen daar hun boodschappen. In de keuken van Van Gaalen hebben we de koelboxen zien staan van de Bredase ISPC, Nederlands meest gerenommeerde supermarkt voor koks. Het is dus waarschijnlijk een menu del ISPC.

Vooraf komt een zomerse salade van kropsla, veldsla, tomaat, gedroogde tomaat, iets pesto-achtigs, olijven, paprika, scampi's, Serranoham en croutons. Daarna komt een bisque, die een beetje te zout maar ook erg smaakrijk is. Het hoofdgerecht bestaat uit visfilets van kabeljauw, zalm en dorade. We verbazen ons net als bij de salade over het aantal ingrediënten. Juist bij een marktmenu zou je maar een enkel mooi, vers product verwachten, dit heeft de schijn van restverwerking. Desondanks zijn het smakelijke schotels. Twee filets zijn op de huid gegrild, de ander is gebakken. Daarbij gaat een stevige rode saus met een vlees- bijna wildachtige smaak. Die iets beter past bij de begeleidende roergebakken groenten dan bij de vis en zeker dan bij de wijn. Hadden we dat geweten, dan hadden we iets anders gekozen dan de Rully van Latour.

's Ochtends krijgen we in dezelfde ruimte het ontbijt, ƒ17,50 per persoon, aan tafel geserveerd. Buiten trekt de verkiezingskaravaan verder, de honden blaffen niet maar hebben zich laten verwennen.