Grafbezoek

Een vriendin van me was een jaar geleden weduwe geworden. Onlangs had ze samen met kinderen en kleinkinderen een bezoek gebracht aan Jans laatste rustplaats. In een kring stonden ze om het graf, waar ze verse bloemen neerlegden. De jongste kleinzoon stond met grote ogen te kijken. Terwijl hij zijn bosje meizoentjes op de andere bloemen gooide zei hij: ,,Opa moet nou maar weer eens naar boven komen, zeg!''

Even heerste er een stilte. Niemand durfde te reageren. De ouders van Paultje keken wat angstig naar de weduwe. Maar deze redde de situatie. ,,Dat kan niet, Paultje'', zei ze, ,,opa moet daar blijven liggen tot oma bij hem komt. Dan is-ie niet meer alleen.''

Toen ze het bedrukte gezichtje van haar kleinzoon zag, voegde ze er aan toe: ,,Maar ik heb tegen hem gezegd dat hij rustig moet wachten, want ik kom nog lang niet!''

Er klonk gesmoord gelach van een van de zonen. Het gezichtje van het kind klaarde op. ,,Gelukkig maar'', zei hij, ,,'t is hier toch veel mooier.''

Geleidelijk aan durfden ook de anderen blijk te geven van vrolijker gedachten. ,,Ik weet zeker'', zei de oudste zoon, ,,dat pa zich ligt te bescheuren van de lach!''