De duvel is oud

Als Hans Wiegel niet uitsluit dat hij nog een boeiende politieke carrière voor de boeg kan hebben, omdat hij pas 57 is, waarom zou Stanley Menzo dan als 35-jarige te oud zijn voor een tweede loopbaan bij Ajax? Nou ja, tenzij zij het allebei mis hebben. Het is met leeftijd iets onnavolgbaars. Misschien heeft Steffi Graf ooit beter gespeeld dan in haar Parijse finale tegen Martina Hingis, maar vaak zal het niet zijn gebeurd. Toch meenden veel ingewijden, dat Grafs beste jaren voorbij zijn en dat het tijd werd Hingis en de zusters Williams min of meer vrije doortocht te gunnen. Welnu, Steffi komt niet meer terug op Roland Garros, maar op de snelle banen van Wimbledon en Noord-Amerika wil zij nog een poos doorgaan, ijs, weder en gezondheid dienende. Natuurlijk is de toekomst aan de jeugd, maar als we het over het heden hebben, kunnen de oudjes nog een eind komen en dat is terecht. Waarom denkt u dat Hingis de massa tegen zich kreeg in de finale? Niet om die ene onderhandse service – die trouwens in het geheel niet verboden is, zij het ongebruikelijk. Eerder omdat zij eenmaal naar de baseline van haar tegenstandster marcheerde om persoonlijk te verifiëren of een bal in of uit was. Dat laatste doe je niet. Maar er waren verontschuldigende verklaringen voor het kindsterretje. Al speelt zij al jaren over de hele wereld prominent, ze is toch nog slechts 18 lentes oud en dat wordt waarneembaar als het werkelijk spannend wordt. Over een paar jaar vleit zij zich niet meer aan de moederborst om haar verdriet te spuien. Uiterlijke arrogantie is voor haar een middel om een schijnbare onaantastbaarheid te kweken.

Persoonlijk zag ik gaarne Die Gräfin zegevieren, maar dat heb ik in topsport dikwijls als een achttienjarige tegen een nog net 29-jarige aantreedt. Jouw tijd komt nog, denk ik dan richting Hingis. ,,Niet zo'n haast, meisje. Laat Steffie nu even voorgaan.'' Hingis heeft het volste recht om daar geen boodschap aan te hebben en Agassi was zo vrij om zich evenmin iets van het leeftijdsverschil tussen hem en de vijf jaar jongere Medvedev aan te trekken. Gezien de romance in het leven van de Oekraïner en de kans die toeschouwers zo'n jongen verschaffen om deze particuliere zaken op tennis te betrekken, kreeg Medvedev vermoedelijk een portie extra sympathie toegeworpen. Maar als het klopt dat hij vanwege Anke Huber beter speelde dan normaal, kan de Las Vegas-kid dan niet slechter hebben gespeeld vanwege het eind van zijn romance met Brook Shields? Niet dat daar iets van te merken was. Zelden heeft Agassi zich zo fanatiek vastgebeten in een wedstrijd, die na de 0-2 in sets een gelopen koers leek. Menigmaal was de kleine baseliner gedoemd om een fraai verkregen voorsprong alsnog uit handen te geven door wegebbende concentratie of tekort aan conditie. Maar ditmaal bleef hij schitterend overeind.

Aan het einde vloeiden de tranen. Mannen mogen huilen, hoewel je dat een kwarteeuw geleden nog nauwelijks kon beweren zonder hardhandig op de vingers te worden getikt. Bij Medvedev, die van de 100ste positie op de wereldranglijst kwam, kan het niet zozeer pure droefenis zijn geweest: zijn terugkeer is sowieso imponerend. Agassi evenwel vierde zijn eerste Roland Garros-titel en die tranen moeten dus tranen van geluk zijn geweest. We gaan nu naar het gras van Halle, Rosmalen en Wimbledon. Met daarna de overstap naar het hardcourt van de Verenigde Staten. De rally's worden korter, de punten sneller behaald of gemist. Maar of de toeschouwers met deze overgang ongestoord gelukkig zullen zijn, waag ik te betwijfelen. Roland Garros heeft opnieuw aangetoond dat gravel de beste mogelijkheden schept om boeiende slagenwisselingen mogelijk te maken.