Sprakeloos

Marco Pantani had misschien een kwartiertje op zijn hoofd moeten gaan staan. Volgens de Duitse professor Walter Schmidt zou de hematocrietwaarde (de dikte) van zijn bloed dan gegarandeerd een paar procenten zijn gezakt. In dat geval was hem zaterdagmorgen geen startverbod opgelegd en had hij gisteren opnieuw de Ronde van Italië gewonnen. Nu kwam de beste ronderenner ter wereld op 52 procent uit en kreeg hij in het zicht van de haven een fietsverbod. Dit tot grote woede van zijn talrijke supporters.

Een hematocrietgehalte van meer dan 50 duidt op het gebruik van EPO, de bloedverdikker die de zuurstofopname vergroot en nogal ernstige bijwerkingen kan hebben. Een regelmatige EPO-slikker loopt het risico trombose te krijgen of zelfs een infarct. De wielersport is, zoals de Belgische verzorger Willy Voet onlangs op alle tv-zenders uitlegde, vergiftigd door het gevaarlijke spul dat bij een controle niet valt op te sporen.

Vandaar dat de UCI twee jaar geleden in overleg met de renners het besluit nam zogenaamde gezondheidstests in te voeren. Het bloed wordt 's morgens vroeg bekeken, en wie dan een hematocrietwaarde van meer dan 50 procent heeft wordt tegen zichzelf in bescherming genomen. Hij mag vijftien dagen lang niet koersen. Zo proberen UCI-voorzitter Hein Verbruggen en zijn mede-regenten het EPO-gevaar een halt toe te roepen zonder de illusie te koesteren het te kunnen uitbannen.

Ben Johnson en Diego Maradona gingen Marco Pantani voor. Ook zij waren grote sporthelden die op een onnozele wijze van hun voetstuk vielen. Want het was en is onnozel op dopinggebruik te worden betrapt. Pantani kan volhouden niet betrapt te zijn, want hij onderging in Madonna di Campiglio, net als tien andere renners, slechts een gezondheidstest. Zijn te hoge percentage is bovendien geen keihard bewijs van EPO-gebruik. Er blijft enige ruimte voor twijfel.

Roberto Rempi, de ploegarts van Mercatone Uno, beweerde Pantani vrijdagavond nog te hebben getest en bij een prima hematocrietwaarde van 46 procent te zijn uitgekomen. De volgende morgen bleek zij dus 6 procent hoger. Een vreemde zaak. De renner, die vorig jaar zowel de Giro als de Tour de France won, hoefde twee dagen vóór de finish in Milaan geen enkel risico te nemen. Zijn voorsprong op de nummer twee in het klassement bedroeg meer dan vijf minuten. Hem kon absoluut niets meer gebeuren.

Sommige deskundigen huldigen de theorie dat ploegarts Rempi zichzelf probeert vrij te pleiten en het `bedrijfsongeval' wel degelijk op zijn geweten heeft. Hij had zo slim moeten zijn een of ander bloedverdunnend middel (HES bijvoorbeeld) toe te dienen, waardoor de hematocrietwaarde onmiddellijk zou zijn gezakt. De reactie van Laurent Jalabert – ,,Ik ben sprakeloos'' – sloeg dan ook waarschijnlijk op de falende medische begeleiding.

Hein Verbruggen is eveneens sprakeloos. ,,We hebben het dopingprobleem niet meer in de hand'', klaagt de man, die natuurlijk zijn hart vasthoudt voor de komende Tour de France. ,,We staan machteloos tegenover het EPO-gebruik'', voegt hij er aan toe. En: ,,Ik begin me steeds meer af te vragen of wij als sportbond de dopingbestrijding en alles wat er aan vastzit niet aan de overheid zouden moeten overlaten. Laat Justitie er dan maar induiken.''

De geloofwaardigheid van de wielersport is tot het nulpunt gedaald, roepen de journalisten die de wedstrijden blijven verslaan omdat het nu eenmaal hun werk zou zijn. Dat de wereld niet deugt, weten ze al lang en de sport is nu in hun ogen meer dan ooit een spiegel van de samenleving. Wat Pantani betreft: hem zien we waarschijnlijk terug in de Tour de France, al zijn voor hem de bergritten eigenlijk aan de lichte kant, en moet hij in elk geval nog een andere dokter zien te vinden.