Hingis verspeelt krediet in tranendal

Er waren tranen, heel veel tranen. Tranen van geluk, tranen van gekrenkte trots en tranen van ontroering. Het Court Central van Roland Garros was zaterdag het toneel van een van de meest dramatische finales uit de geschiedenis van de tennissport. Na 2 uur en 26 minuten vol spanning en sensatie huilden beide speelsters en ook op de tribunes hielden veel mensen het niet droog.

Martina Hingis hing ontroostbaar op de schouder van haar moeder. De Zwitserse nummer één voelde zich uitgespuugd door de 16.000 toeschouwers, die haar de hele middag hadden uitgefloten. Steffi Graf huilde van geluk. De bijna 30-jarige Duitse kon niet geloven dat zij Roland Garros voor de zesde maal had gewonnen. Na een lange periode vol blessures stond ze voor het eerst in drie jaar weer in de finale van een groot toernooi. ,,Dit is de meest onverwachte zege uit mijn carrière. En zonder twijfel de mooiste'', sprak Graf na de 4-6, 7-5 en 6-2 zege op Hingis. Onmiddellijk liet de veterane weten niet meer in Parijs terug te keren. ,,Deze herinnering is te mooi om nog te verpesten.''

Hingis-Graf was een droomfinale, een prestigeduel tussen twee tenniskoninginnen. In de nadagen van een imposante loopbaan vocht Graf voor haar 22ste grandslamtitel. De pas 18-jarige Martina Hingis, die de geblesseerde Graf in 1997 opvolgde als de nummer één van de wereld, hoopte in Parijs de enige grote titel te winnen die nog aan haar prijzenkast ontbreekt.

Slechts drie punten was Hingis verwijderd van haar grote doel. In de tweede set serveerde ze bij 5-4 voor de wedstrijd. Maar na drie fouten en een formidabele passeerslag van Graf kreeg het duel onverwachts een vervolg. De toeschouwers schreeuwden Graf even later naar een beslissende derde set. Het publiek speelde zaterdag een grote rol. De Franse kranten brachten voor aanvang van het toernooi nog eens in herinnering hoe Hingis in januari in Australië de gespierde Franse tennisster Amelie Mauresmo ,,een halve kerel'' noemde. Op Roland Garros kon de Zwitserse daarom nimmer op de steun van het publiek rekenen.

Tegen de publiekslieveling Graf was Hingis zo dom het publiek te provoceren met recalcitrant gedrag. In de eerste set kreeg ze een waarschuwing nadat ze een racket kapot gooide. Bij een 2-0 voorsprong in de tweede set ging ze op een volstrekt onbelangrijk moment minutenlang in discussie over een beslissing van een lijnrechter. Ze overtrad zelfs de regels door naar de andere baanhelft te lopen om de afdruk van de bal aan te wijzen. Scheidsrechter Lasserre kon geen afdruk vinden en gaf Hingis een strafpunt wegens tijdrekken. Met een opgestoken duim reageerde de Zwitserse haar frustraties af. Vanaf dat moment had Hingis er 16.000 tegenstanders bij.

Na de eerste game in de derde set verdween de nummer één onder een striemend fluitconcert van de baan om zich te verkleden. De wave ging door het stadion en luidkeels klonk het `Stef-fi, Stef-fi'. De doorgaans zo serieuze Graf genoot van het huldeblijk en zwaaide naar de fans. ,,Ik voelde me een Fran,caise', zei de Duitse. ,,Ik ben overal op de wereld geweest, maar zo'n publiek heb ik nog nooit meegemaakt.''

Toen Hingis na zeven minuten eindelijk weer op de baan verscheen, werd ze met boegeroep verwelkomd. De Zwitserse, die eerst nog maar eens uitgebreid haar kapsel op orde bracht, was daarna volledig de kluts kwijt. Ze sloeg zeven missers op rij en stond met 3-0 achter. Ze haalde nog op tot 3-2, maar bleek daarna niet langer bestand tegen de druk. Het publiek juichte bij iedere misser. Op het eerste matchpoint voor Graf verschalkte de ontredderde Hingis haar tegenstandster nog met een onderhandse service. Michael Chang kreeg op Roland Garros tegen Ivan Lendl ooit applaus met zo'n pupillenballetje, Hingis oogstte slechts nog meer boegeroep.

Na de winst voor Graf wachtte Hingis de prijsuitreiking niet af. Ze pakte haar tas en holde van de baan. Ondersteund door haar moeder kwam de Zwitserse even later in tranen weer terug. ,,Ik vocht niet alleen tegen Graf, maar ook tegen het publiek en de scheidsrechter'', zei Hingis later. ,,Ik heb me laten provoceren. Ik had meer controle over mezelf moeten houden. Maar ik heb geleerd vandaag. Alleen al door terug te gaan naar de ceremonie en naar iedereen te lachen. Zonder mijn moeder zou ik dat niet hebben gedaan. Zij zei: `Je moet terug, je bent een groot kampioen.' Daarna voelde ik me beter.''

Op de persconferentie sloeg Hingis een verongelijkte toon aan. De Zwitserse tiener verzuchtte dat haar jurk al klaar lag voor de foto's met de beker. Na een lange pauze wist ze pas iets positiefs over Graf te zeggen. En ze begreep nog steeds niet waar ze de vijandige houding van het publiek aan had verdiend. Graf wist toch twee sets lang niet waar ze het moest zoeken, zij was toch de beste speler? ,,Mijn spel is te moeilijk om te begrijpen, het ziet er te makkelijk uit'', concludeerde Hingis. ,,Ik kreun niet zoals Monica, en ik hol niet voortdurend zoals Steff.''

Graf wilde niet oordelen over het gedrag van Hingis. Het enige dat de kampioene na afloop kwijt wilde, was dat Hingis een beetje meer respect moet tonen voor haar tegenstanders. ,,Het is maar een spelletje, iedereen doet zijn best.'' Wanneer ze definitief stopt, kon Graf nog niet zeggen. Op Wimbledon, op haar favoriete baansoort, probeert ze deze maand haar achtste titel te veroveren. Als ze van de organisatie een wildcard krijgen, zal ze met John McEnroe zelfs deelnemen aan het mixed-dubbeltoernooi. Het plezier staat voorop, te verliezen heeft ze niks meer.

Martina Hingis zal met een litteken op haar ziel Parijs verlaten. De finale van Roland Garros was voor de nummer één van de wereld vermoedelijk de enige kans om in een grote finale te bewijzen dat ze sterker is dan een fitte Graf. Dat prestigeduel heeft de Zwitserse in meer opzichten verloren.