De val van Pantani

HET WAS TE MOOI om waar te zijn: die dekselse Pantani, bijgenaamd ,,de Piraat'', die met een kaalgeschoren hoofd en een ringetje in zijn oor de hele concurrentie eruit fietste in de Ronde van Italië. Vlak voor de triomfale aankomst op de eindstreep noopte een bloedtest hem af te stappen. Formeel was het geen dopingcontrole maar een gezondheidstest, maar iedereen weet waarom het begonnen was: het middel epo.

De val van Pantani is niet het gevolg van een ruwe interventie door de justitie, zoals vorig jaar tijdens de Ronde van Frankrijk. Ook dit jaar wordt de Tour weer vanuit de paleizen van justitie bedreigd. Een minpunt is wel dat er nog steeds geen uitsluitsel is gegeven over de actie van vorig jaar. Dat is niet eerlijk tegenover de betrokkenen. Onzekerheid houdt de schrik er natuurlijk wel in, maar vergroot niet de kans op medewerking van de ploegen en hun begeleiders. Het gevaar is toch al niet denkbeeldig dat justitiële actie averechts werkt op het zelfregulerend vermogen van de sportwereld. Er was vorig jaar even sprake van dat de Giro maar al te graag munt zou slaan uit de terugslag van de Franse Tour. Deze lijkt echter vooral te hebben gewerkt als stok achter de deur, getuige de doortastende controle van een zeer populaire kampioen. Deze gold nu juist als het levende bewijs dat topprestaties ook zonder verboden middelen mogelijk blijven.

PANTANI ZEGT trouwens ook na zijn test dat hij niets verkeerds heeft gedaan. In het geval van de Tour de France is gebleken dat renners zich wel heel gemakkelijk verschuilen achter hun begeleiders. Reële misverstanden zijn echter niet uit te sluiten. Een middel als epo zou ook niet direct aantoonbaar zijn. Een zekere marge zal dan ook altijd moeten worden aangehouden want er is een grens aan de stelling dat de goeden maar met de kwaden moeten lijden. Dat geldt in de gewone maatschappij ook niet.