`Dat niveau zouden we nooit halen'

Jaap Stompee: ,,'s Avonds kwam de politie al aan de deur: `Kunnen wij uw zoon even spreken?' Het bleek dat er in een dorpje hier in de buurt, in volle lengte, met grote witte letters het woord Shameless op het wegdek was gekalkt. Het krantenberichtje heb ik nog: `Door het intensieve verkeer is de natte kalk geheel uitgelopen hetgeen een zonder meer vieze indruk maakt. De Rijkspolitie die de zaak nader onderzoekt, is van mening dat men hier wel zeer `schaamteloos' te werk is geweest. Dat een beatgroepje op een dergelijke wijze reclame maakt acht men verregaand.'

,,Tja, dat stond in De Zaanlander en mijn vader was daar helemaal niet blij mee. Hij was altijd nauw betrokken geweest bij de band en in zo'n kleine gemeenschap werd hij daarop aangesproken. In Amsterdam-Noord hadden onze fans ook flink huisgehouden op bushokjes, trottoirs en zo. Het was zelfs nog op het journaal geweest.

,,In het midden van de jaren zestig had haast iedere straat in Zaandam z'n eigen bandje. Wij noemden ons bandje The Atomics. Dat klonk wel eigentijds.

,,We leerden de plaatselijke bakker Joop Koekkoek kennen, die vond zo'n bandje hartstikke leuk. Hij kende veel caféhouders in Noord-Holland. `Weet je wat?' zei-die, `ik ga voor jullie werk versieren.' Joop had een Honda-brommertje waar hij brood mee bezorgde en met dat ding zijn we samen Noord-Holland ingegaan om onszelf te `verkopen'.

,,Mijn vader had een verhuurbedrijfje in geluidsapparatuur, dus dat kwam goed uit. Hij zorgde er voor dat we Vox-apparatuur kregen. We hadden nog geen noot gespeeld, maar zodra we met die spullen op het podium stonden hadden we het bij wijze van spreken al gemaakt. We waren `die band met die Vox-installatie'.

,,Op een advertentie in de krant `Zanger Gevraagd' kwam een zekere Nico Way af. Precies de stem die we zochten. Met een echte zanger erbij moest ook de naam van de band worden aangepast. Dat werd: `Mr. X & the Atomics'. Het bleek te werken. Wanneer Nico van die langzame nummers als `That's how strong my love is' zong, dan stonden de meisjes vooraan in de zaal te huilen.

,,Die optredens in Noord-Holland. Om acht uur ging de zaal open en dan kwamen uit de wijde omtrek die jongelui op hun brommertjes. Aan de ene kant van de zaal stonden de meisjes en aan de andere kant de jongens. Om negen uur hadden die gasten zich zoveel moed ingedronken dat ze de dansvloer opdurfden en om tien uur begonnen ze te vechten. Dat was een vast patroon. We hebben wel eens onze kostbare apparatuur moeten verdedigen hoor! Het is zelfs een keer voorgekomen dat de zaaleigenaar met z'n windbuks op het podium stond om de zaal in toom te houden.

,,Nog geen half jaar later had Joop Koekkoek het bakkersbedrijf opgegeven en zich helemaal op het impresariaat gestort. Dat was veel lucratiever. Hij had de Golden Earrings voor ƒ400,- per avond, de Motions voor ƒ350,- en ons, `Mr. X & the Atomics' kon je al voor ƒ75,- per avond krijgen!

,,Nico en ik hadden zo'n beetje de leiding van de band maar dat veranderde met de komst van twee nieuwe bandleden: Jan Visser, ex-`Skunks', en Ruud Mijns, voormalig slaggitarist bij `John Hatton and the Devotions', een Zaanse band die al drie singles had uitgebracht. De komst van die twee bracht meer kwaliteit. `Mr X & the Atomics' werd veranderd in `Shameless'. Dat klonk toch wat ruiger. Per regio speelden we een ander repertoire. In de Zaanstreek waren ze dol op de Kinks maar in het oosten van het land moest je top veertig werk spelen en in Groningen hield het publiek meer van blues. We waren uiteindelijk in het oosten populairder dan in de Zaanstreek.

,,Ook traden we in Duitsland op. `Die `Schamlosen' sind die Kapelle der Amsterdamer Provos' stond er in de Duitse kranten. Wisten die Duitsers veel. Wij vonden het allang best. Bij wijze van `happening' lieten we ons in onze onderbroeken fotograferen op de trap van het Zaanse stadhuis. We moesten tenslotte onze naam waarmaken.

,,En toen ging het mis... er waren al wat spanningen tussen de nieuwkomers en Nico, onze zanger. We hadden Ruud als slaggitarist erbij gehaald maar al gauw bleek dat hij ook wilde zingen... Op een gegeven moment ontstond het idee dat de stem van Nico beter bij een bepaald repertoire tot zijn recht kwam en dat Ruud dan een ander genre zou zingen, maar tijdens repetities kwamen er al verwijten. Het leek een beetje op een samenzwering van Ruud en Jan.

,,Tijdens een optreden in Assendelft kreeg Nico het aan de stok met Jan. Van het een kwam het ander tot op een gegeven moment Jan zei: `Nou, dan vertrek je maar!' Halverwege het optreden stapte Nico van het podium. Hij heeft zijn vader opgebeld en is buiten op de stoep gaan zitten tot hij werd opgehaald. We mochten de rest van de avond nog wel op zijn apparatuur spelen. Hij kwam niet meer terug. Zo was Nico. Vanaf dat moment was Ruud de nieuwe zanger.

,,Een paar weken later werden we tijdens een optreden met Cuby and the Blizzards volkomen weggespeeld. We stonden met open monden naar die gasten te kijken. Dat niveau zouden we nooit halen.

,,In een studiootje aan de Amstel werden de eerste opnamen gemaakt voor een singletje. Twee eigen composities. Het resultaat viel dermate tegen dat we besloten het niet door te zetten.

,,Uiteindelijk moest de sologitarist in dienst. Ach, we hebben het een aantal jaren volgehouden en dat was toch uniek want bands kwamen en gingen. We hadden nooit het idee van `We gaan het effe maken'. Daar hadden we eerlijk gezegd ook de kwaliteit niet voor.

,,Toen ik vijftig werd, hebben mijn kinderen de oude bandleden weer bij elkaar gekregen voor een eenmalig optreden. Nico was er ook bij. Alleen Ruud wilde niet meer meedoen. Hij is nog wel komen kijken maar niemand heeft hem gesproken. Halverwege de avond is hij weggegaan.''