Publiekslieveling Meligeni komt eraan

De bloemen waren voor Andrei Medvedev, maar Fernando Meligeni stal gisteren de show op Roland Garros. De Braziliaanse tennisser raakte in zijn halve-finaleduel met de Oekraïener bijna net zoveel ballen met zijn hoofd als met zijn racket. Hij maakte geintjes met lijnrechters, brulde als Tarzan, en huppelde soms als een jong veulen over de baan. Maar na een hoogst vermakelijk, bijna drie uur durend spektakel nam de Braziliaan met een kushandje afscheid van het Parijse publiek. Andrei Medvedev plaatste zich voor het eerst in zijn carrière voor de finale van een grandslamtoernooi, 7-5, 3-6, 6-4 en 7-6.

Tegen wie de Oekraïener het morgen moet opnemen, wordt vandaag pas bekend. De andere halve finale, tussen de Amerikaan Andre Agassi en de Slowaak Dominik Hrbaty, moest gisteravond wegens regen worden afgebroken. In een duel dat leek te kantelen in het voordeel van Hrbaty nam Agassi een 2-1 voorsprong in sets: 6-4, 7-6, 3-6 en 1-2.

Waar Gustavo Kuerten werd verwacht, schitterde gisteren een andere Braziliaan. Fernando Meligeni, 28 jaar, afkomstig uit Sao Paulo, kreeg met clowneske grappen à la Nastase en Connors de toeschouwers in Stade Roland Garros op de banken. De man met de lange haren, de omgekeerde pet en het tengere lijf ontpopte zich de afgelopen twee weken als een eersteklas publieksspeler.

Meligeni is een van de vele Zuid-Amerikaanse gravelspecialisten. Tien jaar loopt hij al in het profcircuit mee. Hij schreef drie kleine toernooien op zijn naam, dubbelde verdienstelijk met zijn vriend Kuerten, en handhaaft zich al jaren onder in de tophonderd.

Dit jaar trad de Braziliaan plotseling uit de anonimiteit. Een goed gravelseizoen gaf hij in Rome allure met zeges op onder meer Pioline en Sampras. Op Roland Garros verschalkte de nummer 54 van de wereld drie geplaatste spelers: Patrick Rafter (3), Felix Mantilla (14) en Alex Corretja (6). Alle drie hadden zij geen antwoord op het soepele en gevarieerde baselinespel van de linkshandige Braziliaan die nauwelijks uit positie is te spelen en achter iedere bal aan holt.

De 1,81 meter lange Meligeni weegt slechts 64 kilo. Zijn vrienden noemen hem Fino, dunne. Hoe komt hij zo sterk? ,,De kracht komt uit mijn hoofd en uit mijn hart'', legde Meligeni uit. ,,Je hoeft geen Arnold Schwarzenegger te zijn om tennis te spelen. Je moet slim zijn en je best doen.''

Bij de Olympische Spelen in Atlanta verloor hij in 1996 het duel om de bronzen medaille van de Indiër Leander Paes. Nooit had hij zoveel druk ervaren als bij dat duel waarbij ook de eer van zijn land op het spel stond. Zo gek als toen zou hij zich nooit meer laten maken, nam Meligeni zich voor. ,,Het maakt niet uit of je wint of verliest, je moet gewoon je stinkende best doen. Als je dat hebt gedaan, kun je later altijd tevreden terugkijken.'' Plezier stond sindsdien voorop. Hij probeerde te genieten van wat misschien wel zijn laatste jaren als profspeler worden.

Het contrast was gisteren groot. Medvedev, voor het eerst gadegeslagen door zijn vriendin Anke Huber, stond stijf van de zenuwen. Hij had de nacht voor de wedstrijd de slaap niet kunnen vatten en geen hap door zijn keel gekregen. Meligeni begon ontspannen aan de wedstrijd en racete naar een 4-0 voorsprong.

Langzaam ontwaakte de Oekraïense `beer'. De in Parijs `herboren' tennisser, die na de hereniging met zijn vriendin ook weer verliefd werd op zijn sport, maakte de achterstand met moeite ongedaan en won de eerste set. In de tweede set waren de rollen omgedraaid. Ditmaal verspeelde Medvedev een 3-1 voorsprong en ging de set naar Meligeni.

Beide tennissers hadden last van de zware omstandigheden. Een felle wind blies stofwolken over het centrecourt en korte regenbuien maakten de ballen zwaar. Vooral Medvedev speelde wisselvallig. De 24-jarige Oekraïener noteerde liefst 85 afzwaaiers. Drie keer riep hij om de dokter. Hij kreeg ,,magische pillen'', eerst omdat hij zich duizelig voelde, later voor kramp. ,,Het is maar goed dat ik niet naar de dopingcontrole hoefde'', grapte Medvedev na afloop.

In een gewoon toernooi had hij allang opgeven. Maar niet in de halve finale van een grandslamtoernooi, zei de winnaar. ,,Als mijn hart het vandaag had begeven, zou ik een trotse dood zijn gestorven.''

Meligeni had er na afloop vrede mee dat zijn opponent medische hulp had gekregen voor kramp. Ook mekkerde de Braziliaan niet over de voorsprong die hij in de derde en vierde set verspeelde. Of over het gemiste setpunt in de tiebreak van de laatste set. Hij had genoten. ,,Ik weet het, ik heb een kans gemist om de finale te halen. Maar ik heb goed gespeeld en veel lol gehad. De mensen die niet meer in mij geloofden, die zeiden dat ik oud werd, heb ik wat laten zien. Ze moeten voortaan op me letten. Fernando, Fernando komt er aan.''