Keihard en onverbiddelijk

Volgende week begint op Malta het Europese kampioenschap voor landenteams. Het zou mooi zijn als ons land in de medailles valt, maar een plaats bij de eerste vijf mag ook. Die geeft recht op deelname aan het WK van 2000. Het Nederlands vrouwenteam behoort tot een groep van zeven, die in aanmerking komt voor kwalificatie. Ik geloof dat je met een kans van vijf tegen zeven al een kwetsbaar groot slem mag bieden. Misschien liggen de kansen van het Nederlands open team (de mannen dus) nog beter, want de concurrentie komt enigszins verzwakt aan de start. Wereldkampioen Italië komt door sponsorperikelen met een tweederangs formatie aanzetten. De Britse selectie werd gewonnen door een bijzonder sterk team, maar wel met een meespelende sponsor erbij (een zwakke speler met heel veel geld). De Engelse bridgebond vond dat niet leuk en koos doodleuk voor nummer twee uit de selectie. En wat te denken van Frankrijk, dat al jaren in hoofdprijzen grossiert? Hun sterren, Paul Chemla en Alain Lévy, schitteren door afwezigheid. Ondanks hun winst op het EK paren van dit jaar. Chemla-Lévy eindigden niet bij de eerste drie in de Franse selectie en dan zijn de Fransen keihard en onverbiddelijk. Nu spelen de volslagen onbekende Bitran en Voldoire, een paar, dat tamelijk sensationeel de Franse selectie won. In ons land, waar de praatcultuur (poldermodel) heerst, gaat het anders. Iedereen bemoeit zich met de selectie, de criteria zijn wazig. Het team wordt aangewezen door de bondscoach Erik Kirchhoff. Geen gemakkelijke taak. Telkens als hij in zijn ogen de sterkste opstelling had uitgedokterd, lag het team, geplaagd door onderlinge onenigheid en misverstanden, al weer uit elkaar. Mede om die reden zou Kirchhoff geen bezwaar hebben tegen het rechtlijnige Franse systeem, waarin iedereen precies weet waar hij aan toe is. De spelersgroep evenwel, sprak zich uit voor het aanwijzen van een team, liever dan er voor te spelen. Een heilig huisje, waar zelfs de coach zijn vingers niet aan durft te branden. Het open team voor Malta bestaat uit twee zeer geroutineerde paren: Wubbo de Boer-Bauke Muller en Piet Jansen-Jan Westerhof. Het derde paar, Huub Bertens-Bart Nab, debuteert. Verleden week werd geoefend tegen Italië. De vrouwen wonnen ruim en het open team nipt. Non-playing captain Jaap Trouwborst waarschuwt echter voor te veel optimisme. Zie dit spel:

Huub Bertens kwam ruiten uit voor het aas. Bart Nab switchte naar een kleine klaveren. Oost bekende klein en zuid nam de boer. Door de blokkerende klaveren kan het contract niet meer down; de klaververliezers verdwijnen later op de schoppen. Zuid had natuurlijk met ♣A moeten nemen in plaats van met de boer. Klaveren door voor de heer en de aftroever had het lot van het contract bezegeld. Misschien dat Bertens dat niet aandurfde, omdat hij bang was voor ♣H of stuk-tien bij de leider.

Op het zelfde moment werd in Badhoevedorp een internationaal bridgetoernooi gehouden. Organisator Pieter van Rooij kreeg van de bridgebond de Gouden Hartenspeld. Terecht, want jaar in, jaar uit slaagt de Amstelvener erin om een groot en sterk veld aan zich te binden. Overigens was `Badhoevedorp' dit jaar een eenzijdige vertoning. Met grote overmacht won het Rotterdamse De Lombard: Westra-De Wijs, Van Eijck-Zhao. Met deze achtste (!) zege in het Nationaal Toernooi Cicuit kan Jack Zhao nauwelijks meer de eindoverwinning ontgaan.

Berry Westra moest duidelijk even wennen aan de huisvariant van de 2♦ opening die hij van zijn gelegenheidspartner Simon de Wijs kreeg opgelegd:

Een doodnormale 3SA voor NZ. In het moderne bridge is er meer te verdienen. Bij De Lombard tegen Sittard opende beide westspelers met 2♦ `weak with majors', hetgeen twee keer leidde tot 2♡ gedoubleerd voor elfhonderd down. Van Eijck-Zhao verdedigden vlekkeloos. Willem van Eijck startte met ♦A, waaronder de Rotterdamse bridge-Chinees de vrouw deponeerde. De volgende ruiten was voor de boer, waarna het troefvervolg de leider op vier slagen hield. Ook Westra kreeg ♦A uit. Toen zuid een kleintje bijgooide, incasseerde noord ook ♦H en zag zijn volgende ruiten afgetroefd. Westra speelde klaveren op. Noord nam het aas en speelde klaveren door voor de heer. De leider speelde schoppen van tafel. Zuid bekende klein en als Westra nu de heer had gelegd was hij `maar' drie down. Hij legde echter de negen en het spel sloeg alsnog uit.