Column

High Five

Het ergste na de Borst-sparende operatie van donderdagnacht in de Tweede Kamer vond ik de genânte high five tussen Hans en Annemarie. Ze hadden gewonnen. We hebben het over een van de meest beschamende vertoningen in de Nederlandse politiek, een debat over een verschrikkelijk vliegtuigongeluk, een zaak waarin alleen maar verliezers zijn en geen enkel overwinningsgevoel telt. Een high five. Je zou ze met zijn tweeën een hele Belgische legbatterij laten opvreten. Rauw. In een El-Al Boeing, cirkelend boven de Bijlmer.

De giftige kippen brengen ons bij onze zuiderburen. Er is dioxine in het voedsel gevonden en dat komt door een paar beunhazen, die afgewerkte motorolie en koelvloeistof door het dierenvoedsel deden en daar worden de beestjes niet gezonder van. Albert Heijn heeft de producten van de Maastrichtse firma Mora uit de diepvries gehaald en dat vind ik jammer. Vanavond is het namelijk voetballen en dan mogen mijn vrienden en ik graag genieten van een biertje met een paar heerlijke Mora-frikadellen, die gemaakt zijn van gemalen koeienkut, gestampte varkenspenis en gevijzelde schapenanus. Vleesafval dus. Mij maakt die paar milligram dioxine niet uit. Zegt de kankerpatiënt tegen de anorexiapatiënte: `Weet je dat ik van vlees afval.'

De politiek in België heeft het er maar druk mee. Twee ministers weg, premier Dehaene (geen bijnaam) eerder terug van de Eurotop en een spoeddebat in hun parlement. Binnenkort vallen natuurlijk de eerste slachtoffers en over twee jaar verwacht ik de parlementaire enquête in de Belgische Tweede Kamer. De ouders van de waterhoofdbaby's en de nabestaanden van de aan kanker gestorven consumenten zien aan het eind vanaf de publieke tribune hoe de minister en de staatssecretaris een high five maken. Gewonnen dus.

Vanuit mijn ooghoeken volg ik de Belgische politiek en ik heb begrepen dat het hoog tijd wordt dat er in deze wereld van vooral mannelijke plucheklevers en dikke nekken eens een frisse wind waait. Een lekker wijf zal ik maar zeggen. Nou die is er: Eurokandidate Anke Vandermeersch (26) heeft de kiezers beloofd uit de kleren te gaan als ze genoeg voorkeursstemmen krijgt.

Ik heb een fotootje van de geile advocate gezien en ik zou zeggen: Gooi er een corrigerend referendum tegenaan en we hebben mevrouw in haar volle glorie in de Belgische Playboy. Heerlijk.

Volgens mij heeft die Thom de Graaf ook zo'n afspraak met zijn kiezers gemaakt, zij het dat hij niet naakt gaat, maar tot hij in zijn hemd staat. Wat zal die jongen een zwaar weekend hebben. Zelden iemand zo met de staart tussen zijn bibberbenen zien terugkrabbelen. Hij is nu akkoord met een corrigerend referendum dat niet bindend is. Daar kom ik dus zeker mijn nest niet voor uit: Even naar zo'n stinkende gymnastiekzaal om te stemmen of de Betuwelijn een pretpark of een zesde landingsbaan moet worden. En wat je kiest maakt niet uit. Het is toch niet bindend. Het is voor de gezelligheid. Voor het kroonjuweel van Thom!

`Uw kroonjuweel is een nepper, meneer de Graaf', sprak de juwelier streng, `het is niet eens geslepen glas, maar een plastic Sint Nicolaasring uit de feestartikelenwinkel. Niks meer, niks minder. Door wie u zich heeft laten belazeren weet ik niet, maar u bent besodemieterd!'

Wat heeft die lieve, humorloze Thom zijn hand overspeeld en wat zal hij veel staren dit weekend. Hij is ook de enige die Roger van Boxtel snapt. `Doorgereden na een ongeluk?' sprak de minister verontwaardigd, `meneer agent ik ben van D66 en dat doen wij altijd. Ik heb dat van Winnie en Els geleerd!'

Vannacht had ik een gezellige droom. Over vijftig jaar staan Van Mierlo en De Graaf in de kroeg van de hemel een potje tegen mekaar op te pochen over hun politieke carrières.

Zegt Hans: `D66 is door mij opgericht', waarop Thom erover heen komt met: `En ik heb het opgeheven.'

Kortom: Doei 66. En vlug een beetje.