De hand van Blind

Eindelijk weten we wat Danny Blind de laatste maanden zoal heeft uitgespookt. Zijn afwezigheid op het veld is niet voor niets geweest. Gisteren stond de directeur spelersbeleid met een glaasje champagne in de hand om een toast uit te brengen op de nieuwe aanwinst van Ajax: Aron Winter. Eerder deze week was Stanley Menzo al binnengehaald. Verlaat en Roy staan ook op de wachtlijst.

De hand van Danny Blind. Vasovic, Rep, Jan Mulder en Sjaak Swart zijn niet meer bij de telefoon weg te slepen. Ze verwachten een belletje van Danny. Wim Kieft heeft nooit scherper getraind dan de laatste weken: Ajax wenkt. En wat dacht u van een terugkeer van Marc Overmars? De laatste tijd wemelt het in de Amsterdamse binnenstad van Overmarshoofden. Op billboards, in de staande lichtbakken, bij tram- en bushaltes, overal hangt Overmars. De co-transfer van Ajax en shampoo is nog alleen een kwestie van kleine lettertjes.

Nieuw beleid.

Ik heb wel iets met veteranen. Zij hebben tenminste een verleden en dat maakt hen altijd een stuk geheimzinniger dan al dat jonge bloed. Overigens, wat is oud in de sport? Kijkend naar Roland Garros valt het me op dat zowat alle toptennissers oude mensen zijn. Steffi Graf, Arantxa Sanchez, Martina Hingis, allen hebben ze het hoofd van ouwe vrouwtjes. Over de gezichten is Kosovo heengegaan. Medvedev komt regelrecht uit de tachtigjarige oorlog. De erosie van te veel slapeloze nachten, te veel geld, te veel zweet en te veel tranen liegt er niet om.

De kop van Stanley Menzo is nog wat glimmender, maar hij spreekt dan weer de taal van een honderdjarige. Ik weet niet wat er bij Lierse SK met Menzo gebeurd is, maar van het Amsterdamse straatschoffie is geen spoor meer te bekennen. Stanley becommentarieerde zijn transfer naar Ajax met het elastische intellect van een doelpaal en een geleerde professor. Hij zweefde van clichés naar boutades, van woorden als gehakt stro naar vloeiende zinnen die de literaire beeldspraak nauwelijks konden bijhouden. Bedaagd en bedaard, hoofs en onderdanig stond hij daar. Ik dacht meteen: slechte aankoop, Menzo zal zich nooit meer met de dood voor ogen in de voeten van een spits werpen.

De taal van Danny Blind.

Aron Winter sprak de aanhang van Ajax saluerend toe. Strak in de houding. ,,Ik voel me gevleid dat ik door Ajax word begeerd.'' Dat zegt dan een vedette die van Lazio Roma en Inter Milaan komt. En zo'n man voelt zich gevleid door de belangstelling van een middenmoter in de Nederlandse competitie? Een halve decade in de Serie A gevoetbald en nog steeds geen bohémien, kan de toekomst voor Aron Winter nog wat worden? Als u het mij vraagt, knaagt diepe twijfel.

God schiep de mens naar zijn beeld en gelijkenis. Ik verdenk Danny Blind ervan bij Ajax hetzelfde te proberen. Het profiel van de nieuwe Ajacied is: gelovig, nederig, hoffelijk, saai en taai. CDA'ers. Wildebrassen hoeven zich niet meer te melden. Scheiden en vreemdgaan zijn een enkele keer toegestaan, maar niet in de publiciteit. Ajacieden horen eerst van onbesproken gedrag te zijn en vervolgens voetballer. Anders gezegd: Ajax is bezig aan een culturele revolutie, maar dan als retrograde beweging.

Het is een moedige ommezwaai op een moment dat het voetbal almaar vulgairder wordt en steeds meer door proleten wordt geleid. Danny Blind versus Karel Aalbers: het is toch burgermansfatsoen versus ordinair opportunisme. Blijft de vraag of beschaving ook een uitvalsbasis is voor succes.

Blind loopt er in volle vakantieperiode als een manager bij. Jasje, dasje. Ik moet er nog aan wennen. Toen ik hem deze week in protocollaire doen zag, had ik opeens heimwee naar de voetballer Blind. Hij was zo mooi in dat open trendyhemd, toen de krullen nog onbestemd waren, toen de glimlach nog niet verfijnd was. Hij kon de dingen ook zo mooi zeggen: raak, zij het ingehouden, op de tast bijna.

Ajax heeft er een schitterend uithangbord bij, maar de voetbalkwaliteit wordt steeds minder. De club dreigt even fantasieloos te worden als de regenten van de beurs voor wie ze leeft en beeft.

Zou Gascoigne niet een koopje zijn?