Vergissing

In het `Britain at War' museum staat er nog eentje: de schuiltafel. Wie geen tuin had om een `Anderson' schuilhut in te graven – eigenlijk een gewoon halfrond stuk ijzer met veel aarde eroverheen – en geen ondergrondsestation in de buurt, die kroop met de familie onder een speciale tafel van plaatstaal. Men maakte grappen van zenuwen, zong een liedje en na afloop was er meestal wel `a cup of tea to talk things over'. Bombardementen hoeven het moreel niet te breken, en als één volk dat weet zijn het de Britten.

Londen was in 1940 nog het grootste stadsgebied ter wereld, en ook het meest kwetsbare. Alle draden van het Britse imperium kwamen er samen. Toch was het eindeloze bombardement op Londen een van de grootste Duitse vergissingen van de oorlog. De sonore stem van Winston Churchill – of die van zijn stand-in, de acteur Norman Shelley – bleef onverzettelijk. Een melkboer kwam tussen het puin zijn flessen afleveren. Een man zag je in zijn kapotgeschoten kamer rustig een belastingformulier invullen. Dat waren en bleven de beelden.

De Londense `Blitz' had een sterke precedentwerking: Engeland voelde zich nu ook gerechtigd om de burgers van de Duitse steden genadeloos aan te pakken. Rijksmaarschalk Göring zat na een poosje volkomen klem: zijn aanvallen brachten dood en ellende, maar de Britten gingen niet door de knieën. Integendeel, hun lot wekte overal solidariteitsgevoelens. `Here is...London!' – en in Amerika hing iedereen aan de radio. `Here is...London!' – en na een jaar had Göring de rest van de wereld vakkundig pro-Engels gebombardeerd.