Ondersteboven in de sneeuw

Nederlandse skiërs opgelet: wilt u een keer de allerbeste zijn, is skiën in de noordelijke zomer geen bezwaar en hoeven de hellingen niet te lang te zijn, dan is Tiffindell dé plek. Zelfs een matige Hollandse afdaler met slechts enkele Oostenrijkse glooiingen in de benen, troeft alle Zuid-Afrikanen met speels gemak af.

Steek een punaise in de kaart van Afrika, bij de evenaar, draai het continent 180 graden om en dan komt Zuid-Afrika uit op de hoogte van Egypte. Die geografische ligging maakt, zo begrijpen Europeanen, de winters mild. Sneeuw is een zeldzaam verschijnsel dat alleen voorkomt in het hooggebergte. En daar in een uitloper van de Drakensbergen, aan de noordzijde van de provincie Oost-Kaap, ligt Tiffindell. De berg Ben MacDhui waar het skioord zich tegenaan vlijt, meet 3001 meter, Tiffindell zelf bevindt zich op 2720 meter hoogte.

Dat is nog altijd niet hoog genoeg om elk jaar een echte koude winter (juni tot augustus) met voldoende sneeuw te krijgen. Zonder sneeuwmachines kan Tiffindell dan ook niet bestaan; de exploitanten kunnen dankzij de techniek honderd dagen per jaar sneeuw garanderen.

Wanneer ik het vakantieoord eind mei bezoek, is er nog geen vlok natuurlijke sneeuw gevallen, twee sneeuwkanonnen hebben inmiddels de kleinste helling van een natuurlijke witte laag voorzien; de langste helling zal de komende dagen worden bediend. En dat is het dan: twee skipistes, meer niet. Maar het skiën wordt er serieus aangepakt. Skileraren haalt men uit Europa, zoals Ian, de Schot, Gerhard uit Oostenrijk en de Slowaak Janko. ,,Je kunt het skiën in kwaliteit hier natuurlijk onmogelijk vergelijken met Europa'', zegt Janko, ,,maar het gaat ook om de sfeer, de `fun' en dan is Tiffindell het summum voor mij.'' Aan de buitenkant doet Tiffindell denken aan een Zwitserse locatie, met zijn houten chalets en trappetjes.

Het Zuid-Afrikaanse oord biedt een `totaalpakket' aan. Kom naar Tiffindell, niet alleen om te skiën, maar ook voor het vermaak, de landschappen en de gezelligheid. De bergstreek biedt adembenemende uitzichten: bemoste bergketens, majestueuze rotsen, bergbeken en vooral, volkomen rust. Het oord ligt 73 kilometer vanaf een verharde weg, behalve bezoekers en de bewoners van een enkele boerderij heeft niemand er iets te zoeken. Gasten van het skioord kunnen tot onderaan de laatste klim rijden. Van daar is het zo stijl dat Tiffindell shuttles met 4x4's onderhoudt. Een nacht halverwege het traject verblijven kan ook, en is zelfs van harte aan te bevelen. In de Burnbrae Mountain Hideaway krijgen gasten een onthaal waar men elders slechts van kan dromen. Een rustieke locatie tussen de bergen, eten en drinken voor een weeshuis en onvoorstelbaar vriendelijke mensen.

Ice Station 2720, de lokale pub, de avond na het skiën en een copieuze maaltijd. Het houtvuur knappert, de drank vloeit overdadig. Tijd voor Tiffindell-vertier Britse stijl. Aan de balken van het plafond zijn twee ski's bevestigd. Men laat zich ondersteboven daaraan vastkoppelen om vervolgens te gaan drinken, wat heet: te zuipen. Mannen die tien glazen van welke alcoholische versnapering dan ook naar binnen weten te werken komen op het scorebord, vrouwen halen dat al bij vijf. Een speciale erelijst is aangelegd voor recordhouders. Niemand komt vanavond ook maar in de buurt van recordhouder Russ Habib, die er in 1997 in slaagde ondersteboven, zonder onderbreking 48 tequila's achterover te tillen. De volgende dag kon hij niet meer skiën, luidt het verhaal, maar zijn trotse naam staat wel in het houten erebord gekerfd. Dat staat.

Manager Ivan van Eck heeft nog grote plannen met zijn ski-resort. Hij wil ook de andere belendende op het zuiden gelegen hellingen daar waar de minste zon op valt - ontginnen en heeft steun van de Zwitserse regering toegezegd gekregen. Van Eck ziet Tiffindell ook als een ontwikkelingsproject voor de regio. ,,Deze streek is tamelijk onderontwikkeld, wij brengen werkgelegenheid, wij zorgen voor inkomsten en infrastructuur.''

De piste, the morning after the night before. Don uit Oost-Londen heeft gisteravond flink gehesen. Met opgerolde mouwen valt hij de berg aan. Hij pocht: ik heb al zo vaak in Oostenrijk geskied. Don suist naar beneden, skiet twee beginners omver en eindigt op zijn kop in de groene netten. ,,Nog een beetje dronken Don?'', vraagt Janko.