Art Garfunkel teert op verleden

Wat ging er mis met Simon & Garfunkel? Art Garfunkel legt het haarfijn uit tijdens zijn solo-optreden, in een grapje dat hij ongetwijfeld al tientallen malen eerder heeft verteld. `Er waren meningsverschillen. Ik vond dat we Garfunkel & Simon moesten heten. Maar Paul vond dat het alfabetisch moest: Simon & Garfunkel.'

Terwijl Paul Simon nog geen aanstalten maakt om te gaan rentenieren van de royalties op de vele mooie liedjes die hij schreef, blijft Art Garfunkel op 57-jarige leeftijd afhankelijk van optredens. Artistiek zit daar weinig schot meer in, want los van het kinderliedjesalbum Songs From A Parent To A Child (1997) bracht hij in geen tien jaar meer een plaat met nieuw materiaal uit. De laatste kortstondige reünie van het vooral in de late jaren zestig succesvolle folkpopduo Simon & Garfunkel stamt uit 1993 en sindsdien heeft Garfunkel zichzelf veroordeeld tot het oprakelen van het verleden in provincieplaatsen, zoals de Schouwburg van het Limburgse Heerlen die gisteren volstroomde met een nostalgisch ingesteld publiek plus een enkele nieuwsgierige zoon of dochter.

Garfunkel is nog altijd gezegend met die prachtig breekbare en opvallend zachte stem, die hij het liefst in dienst stelt van zijn favoriete liedjesschrijvers Stephen Sondheim, James Taylor, Jimmy Webb, Randy Newman en natuurlijk Paul Simon. Bijna de helft van zijn huidige repertoire stamt uit de Simon & Garfunkel-periode. Hoewel hij Homeward Bound en Scarborough Fair op de vertrouwde zalvende manier zingt, wordt de wisselwerking met zijn vroegere zangpartner node gemist.

Het helpt ook niet dat er maar twee begeleidende muzikanten mee komen, hoe vakkundig en veelzijdig de veteranen Warren Bernhardt en Eric Weissberg ook mogen zijn. Met een enkele mandoline klonk El condor pasa uitgesproken dun en terwijl de herkenbare pianopartij van Bridge over troubled water intact bleef, moest Garfunkel de pompeuze melodie met veel valse lucht zingen om het dramatische effect van het origineel enigszins te benaderen.

Grapjes van het kaliber `hoedenabend, ich bin Paul de Leeuw' dienden als professioneel ingestudeerde compensatie voor het feit dat Art Garfunkel zich als performer uiterst serieus neemt. Als een vocale Miles Davis-wannabe slenterde hij over het veel te grote podium, op zoek naar de juiste sfeer met de ogen naar het plafond en de rug naar het publiek. Ongemakkelijk wapperde hij met zijn handen en hing hij achterover op een barkruk, maar swingen wilde zijn sentimental journey voor geen meter. De hit Bright Eyes uit de konijntjesfilm Watership Down kwam er foutloos uit, maar met het kinderslaapliedje Dreamland en het van oprechte dankbaarheid doordrenkte Grateful ging het optreden in braafheid ten onder. Wat heeft die man een mooie stem, en wat doet hij er weinig anders mee dan oude konijnen uit de sloot halen.

Concert: Art Garfunkel. Gehoord: 2/6 Schouwburg Heerlen. Herhaling: 3/6 Schouw- burg Venray; 4/6 Chassé Theater Breda; 6/6 Agora Lelystad; 7/6 Oosterpoort Groningen; 8/6 MC Philips Eindhoven.