Battle of Britain

De eerste Duitse bommen in de Londense regio vielen op 8 juni 1940 op een stuk open land bij Colney. Een geit werd gedood. Een Londenaar noteerde in zijn dagboek: `Het leven is zeker opwindend als een jongeman 's ochtends in zee kan worden geschoten en dezelfde avond alweer in een club op Berkeley Square kan rondlopen.'

De Slag om Engeland was eigenlijk een luchtslag om het Kanaal. Voor de Duitsers was een invasie onmogelijk zolang de Britse luchtmacht actief was. Met hun Luftwaffe hoopten ze die uit te schakelen, zodat ze hun landingsmacht over konden varen. De opzet mislukte. Churchill sprak over `zovelen die zoveel te danken hadden aan zo weinigen.' De Britten wonnen vooral dankzij een nieuwe vinding: de radar. Deze eerste vorm van elektronische oorlogvoering gaf de RAF vaak een beslissende voorsprong. Bovendien bleek het hele Duitse invasieplan een zeepbel. Van voorbereidingen voor een soort D-day was geen sprake: de Wehrmacht had geen enkele training gehad in landingsoperaties, en zelfs waren er nauwelijks landingsvaartuigen. Volgens getuigen uit zijn omgeving besloot Hitler al eind juli 1940 zijn aandacht op iets heel anders te richten: de veldtocht naar Rusland.

De pub `The White Hart', vlak achter het Kentse vliegveld Biggin Hill, was het stamcafé van de piloten. Aan de wand hangt een kopie van het krijtbord met hun namen. `Bewaar m'n glas even, ik ben zo weer terug', zeiden ze, voordat ze in de lucht verdwenen.

Tijdens die zomer was de levensverwachting van de gemiddelde Engelse piloot 4 à 5 weken.