Hockeyers krikken zelfvertrouwen op

Een wolkbreuk dreigde gisteren een voortijdig einde te maken aan het laatste oefenduel van de Nederlandse hockeyers in hun voorbereiding op het toernooi om de Champions Trophy. Zover kwam het niet. Tot opluchting van zowel de spelers als de bondscoach. ,,Voor hen telt elk interlandstreepje, maar ik wilde die overwinning ook maar wat graag op mijn erelijstje bijschrijven'', bekende Maurits Hendriks na de 7-2 zege op Engeland.

Dat lijstje vermeldde tot gisteren twee gelijke spelen (Duitsland en Canada), één nederlaag (Canada) en slechts één zege (Engeland) sinds de ex-coach van HGC medio februari officieel aantrad. Geen wonder dat bondsvoorzitter André Bolhuis vrijdag een schot voor de boeg gaf toen hij Hendriks' voorganger, succescoach Roelant Oltmans, in Rotterdam de Olympic Order uitreikte. ,,Ik was even bang dat de eerste thuisoverwinning nog langer op zich zou laten wachten'', sprak Bolhuis na de moeizame winst (3-2) in de eerste van twee oefenduels tegen Engeland.

Hendriks beweerde gisteren Bolhuis' plaagstoot niet te hebben gehoord. Daarmee was hij vermoedelijk de enige, want luid en duidelijk galmden Bolhuis' woorden door de microfoon. Meer belang hechtte Hendriks aan de daadkracht die zijn elftal gisteren tentoonspreidde. ,,De uitvoering was beter dan vrijdag en daar gaat het om'', doceerde de bondscoach. ,,Voor de rest mag ieder bestuurslid zich zorgen maken. Ik weet wat de targets zijn.''

Hendriks' eerste doel is titelprolongatie bij het toernooi om de Champions Trophy in Australië, waar Nederland over anderhalve week afslaat tegen Zuid-Korea. Van Engeland, de vijfde en laatste opponent bij het zeslandentoernooi, heeft de wereld- en olympisch kampioen weinig te duchten, zoals gisteren bleek. Als een zwerm bijen streek het elftal van de Australische bondscoach Barry Dancer in de openingsfase neer op de thuisploeg, om nog geen vijftien minuten later het spoor volledig bijster te raken in ,,een nulorganisatie'', zoals Hendriks het noemde.

Engeland neemt in Brisbane de plaats in van Duitsland, de regerend Europees kampioen die zich vorig najaar in Lahore blameerde met de laatste plaats. Met de Britse deelname heeft het toernooi niet zozeer aan kracht gewonnen als wel aan charme. Zo grenzeloos naïef en achterhaald is de aanpak van de Engelsen – de op Australische leest geschoeide zoneverdediging – dat doelman Simon Mason zo goed als zeker zal uitgroeien tot de schlemiel van het toernooi.

Om het aanvalsgerichte en korte combinatiespel van Nederland te ontregelen kiezen steeds meer opponenten voor een uiterst behoudende strategie. ,,Ze breien het achterin helemaal dicht'', constateerde aanvoerder Stephan Veen vrijdag toen Engeland, mede dankzij het trage baltempo van Nederland, wel de gelederen gesloten hield. Gisteren had de balvirtuoos minder reden tot klagen, want de Engelsen gunden hem en centrumspits Teun de Nooijer opvallend veel ruimte. ,,Onbegrijpelijk'', volgens Hendriks die mede daardoor het zelfvertrouwen van zijn ploeg zag groeien.

Vlekkeloos verliep het optreden echter niet. Zo waren beide Engelse doelpunten het gevolg van slordigheden in de Nederlandse defensie. Eerst schoof Bram Lomans de bal in de stick van Russell Garcia die Mark Pearn vervolgens op maat bediende (3-1), kort daarop ging doelman Guus Vogels lelijk in de fout bij de tweede strafcorner van de Engelsen (5-2). Op een eenvoudig boogballetje van Garcia na een doorzichtige variant bleef de vervanger van de absente Ronald Jansen het antwoord schuldig.

Het gestuntel verleidde aanvoerder Veen na afloop nog maar eens tot een ferme waarschuwing. ,,We mogen de organisatie niet uit het oog verliezen, want voor we het weten zijn we gezien'', sprak de rechtermiddenvelder.

Zwaar woog gisteren de afwezigheid van centrale middenvelder Jeroen Delmee. De spelverdeler van Den Bosch liep vrijdag een spierblessure op. Het is de vraag of hij tijdig hersteld is. Zijn plaats werd gisteren overgenomen door routinier Jacques Brinkman, die zich in zijn 295ste interland weliswaar uitstekend kweet van zijn taken maar offensiever opereert dan regisseur Delmee. De afwezigheid van Delmee effende het pad voor neo-international Marnix van Rijn die het in Rotterdam als linksmidden mocht proberen.

Dat ging ten koste van zijn ervaren clubgenoot Sander van Heeswijk. Het ongenoegen droop na afloop van het gezicht van de aanvoerder van Oranje Zwart. Smeulende onvrede lijkt dan ook de voornaamste vijand van Hendriks, zeker nu hij achttien in plaats van zestien spelers mee mag nemen naar Australië. Twee daarvan moet hij in Brisbane voor elke wedstrijd teleurstellen en naar een plaats op de tribune verwijzen.