Verbeten jacht op een olympisch startbewijs

Slechts een wonder kan Carolijn Brouwer (25) nog redden in haar strijd met collega-zeilster Margriet Matthijsse (22) om een olympisch ticket. In Medemblik valt vandaag of morgen de beslissing wie van beiden in Sydney mag deelnemen.

Natuurlijk trof het noodlot haar weer. Zeilt ze op de openingsdag naar een keurige eerste plaats, hoort ze een half uur later op de kade dat haar overwinning ongeldig is verklaard na een fout van de organisatie. Mag ze de volgende dag in alle vroegte weer aan de bak. ,,En wat denk je? Word ik twaalfde in de herkansing. Hiep hoi. Moet mij weer overkomen.''

Cynisme houdt Carolijn Brouwer dezer dagen op de been in Medemblik. In haar verbeten jacht op een olympisch startbewijs heeft de 25-jarige Europe-zeilster uit Voorhout flinke averij opgelopen. Met nog twee wedstrijddagen voor de boeg is de achterstand op haar rivale en landgenote Margriet Matthijsse (22) zo groot dat de tweevoudig wereldkampioene volgend jaar zo goed als zeker opnieuw langs de kant staat wanneer in Sydney de olympische regatta van start gaat.

Verwend is de Nederlandse zeilsport de laatste jaren toch al niet, en des te wranger is de tweestrijd die Brouwer en Matthijsse moeten voeren. Bij de Olympische Spelen heeft Nederland recht op slechts één startbewijs in de Europe-klasse, maar met Brouwer en Matthijsse beschikt het Watersportverbond over twee wereldtoppers. Beiden hebben twee wereldtitels achter hun naam staan en zijn mondiaal heer en meester in de eenmansboot.

Matthijsse, drie jaar geleden in Savannah winnares van olympisch zilver, beschikt over verreweg de beste papieren. Zo groot is haar puntenvoorsprong inmiddels dat Brouwer nog slechts kan hopen op een wonder. Haar rivale moet ofwel het slachtoffer worden van materiaalpech danwel ten prooi vallen aan twee off-days. ,,Mijn probleem is: ik kan wel hele goeie potten varen, maar dat is niet genoeg'', constateert Brouwer enigszins verbitterd. ,,Tegelijkertijd moet Margriet hele slechte potten varen. En daar ziet het niet naar uit.''

Hoewel haar nederlaag onafwendbaar lijkt, weigert Brouwer de moed op te geven. Maar al te goed herinnert ze zich de vorige olympische kwalificatiereeks, die vier jaar geleden eveneens werd besloten in Medemblik. ,,Toen was het hier drie dagen lang licht weer. Geen vuiltje aan de lucht. Ging het in het weekeinde plotseling als een gek waaien en stoof Margriet me in het klassement alsnog voorbij.''

Hard waaien doet het pas op de derde dag. Windkracht 5, met uitschieters naar 7, wees de meter gisteren aan. Woensdag en donderdag blijft de meter steken op 4. ,,Weer voor Spaanse garnaaltjes'', grapt Brouwer, die maar niet weet te profiteren van de voor haar ideale omstandigheden. ,,Ik kom niet los, want ik ben gedwongen om conservatief te varen'', luidt haar analyse. ,,Te veel risico's kan ik mij niet veroorloven tijdens een kwalificatie. Voor ik het weet eindig ik helemaal achterin.''

Met lichte afgunst kijkt Brouwer dezer dagen naar haar buitenlandse collega's die, niet gehinderd door ,,kwalificatiestress'', onbevangen de boot instappen. ,,Of ze worden eerste of ze worden laatste. Kan ze niks schelen. Ik zou willen dat ik het ze na kon zeggen.''

Matthijsse lijkt nauwelijks bevangen door de olympische koorts. Gesteund door overtuigende optredens in de twee voorgaande kwalificatiewedstrijden, voor de kust van Palma de Mallorca en Hyères, begint ze woensdag in Medemblik met drie overwinningen. ,,Ik ga niet lopen stressen, dat zit niet in mijn aard'', zegt ze een dag later zelfverzekerd. ,,Ik heb er hard voor gewerkt. Als het toch nog fout gaat, kan ik mezelf niets verwijten.''

Dat kan ook Brouwer zichzelf naar eigen zeggen niet, al zijn de laatste maanden niet vlekkeloos verlopen. Met lichte verontwaardiging beweert ze dat er ,,buiten het zeilen om dingen zijn gebeurd die mij enorm veel energie hebben gekost. Energie die ik beter in de boot had kunnen aanwenden.'' Meer wil Brouwer er voorlopig niet over kwijt. ,,Maar leuk was niet.''

Zeilt de relatief lichte Brouwer (63 kilo) vooral op souplesse en techniek, Matthijsse (70 kilo) staat bekend als een krachtzeilster. Hoe harder de wind, hoe meer de 22-jarige Rotterdamse zich in haar element voelt. Niet voor niets was ze vorige maand ongenaakbaar in Hyères, waar de Mistral-wind de golven tot grote hoogten opstuwde en de regerend wereldkampioene als enige fier overeind bleef in de ranke boot.

Pijnlijk voor Brouwer is de wetenschap dat een sluiproute haar vermoedelijk wel in Sydney zou hebben gebracht. De tweevoudig wereldkampioene (1996 en '98) heeft al geruime tijd een Belgische vriend en wat was logischer dan twaalf maanden geleden de Belgische nationaliteit aan te vragen? ,,Dat vertik ik'', zei Brouwer vorig jaar in een vraaggesprek met deze krant. ,,Ik doe het the hard way. Het is alles of niks. Margriet kom ik hoe dan ook een keer tegen. Ik moet haar verslaan, volgend jaar al of het jaar daarop in Sydney.''

Geconfronteerd met die woorden slaakt Brouwer nu een diep zucht. Ja, dat heeft ze inderdaad gezegd. Maar nee, spijt heeft ze niet van de beslissing om vast te houden aan de Nederlandse licentie. ,,Alles of niks is het wezen van de sport. Mocht straks blijken dat Sydney aan mijn neus voorbij gaat, dan heb ik dat te accepteren. Hoe moeilijk dat ook zal zijn.''

Meer moeite heeft Brouwer met het feit dat ze tot dusverre in slechts 8 van de 29 races een rechtstreeks duel kon uitvechten met haar directe concurrente. ,,Want eerlijk is eerlijk: dan zou ik recht op de man afvaren en haar op die manier het vuur na aan de schenen leggen. Maar helaas zit Margriet steeds in de andere groep.'' Matthijsse betreurt de gang van zaken evenzeer, al tilt ze daar vanzelfsprekend minder zwaar aan. ,,Maar vrezen doe ik niets of niemand, dus laat maar komen.''

Voor Brouwer rest de bittere conclusie dat ,,het nummertje 96 van de wereld, een of andere tante van de Fiji-eilanden, straks wel in Sydney aan de start mag verschijnen en ik misschien niet.'' Dat moet Carolijn Brouwer weer overkomen.