Thenon (2)

Een half jaar geleden al besloten wij, in het bestuur van de ACAT, de vereniging voor handel en ambacht in ons dorp Thenon, een brochure te maken bestemd voor de toeristen, die al te vaak ons dorp links laten liggen. Nu is de productie van dit drukwerk dan begonnen. Er ligt een fraaie drukproef klaar. Maar nu laat Françoise Normand, een geschoolde en ervaren kracht die de Franse tekst zou schrijven, het plotseling afweten. Zij weet niet, zegt zij opeens, wat zij schrijven moet. ,,Goed'', zeg ik, ,,dan zal ik je zeggen wat er in moet staan. Een persoonlijke getuigenis. Doe er mee wat je wilt. Maar zorg dat de Franse tekst er komt.'' En ik steek van wal.

Thenon ligt op het kruispunt van verbindingen. Het landschap is rijk aan afwisseling: heuvels bedekt met bossen, akkers en weilanden; dalen begroeid met een weelde aan bloemen en planten, waardoor beken en rivieren stromen.

Heel dit gebied wordt doorsneden door paden en wegen waarop je te voet, per fiets en per auto tochtjes kunt maken om nader kennis te maken met deze natuur of de dorpjes die zich erin verschuilen. De verspreide huizen en kastelen spreken van een lange geschiedenis.

Toch, soms, wanneer ik door dit landschap loop of rijd, denk ik opeens: in wat ik nu zie is in geen driehonderd jaar zelfs maar een kleinigheid veranderd: dit is eeuwigheid, in een palet van duizenden veldbloemen en geurige wilde kruiden.

De huizen hurken dicht tegen de heuvelrug, met enkele bij elkaar in gehuchtjes. Daaromheen akkers, boomgaarden of groepjes bomen en weilanden. Soms zie je een breed pad, dat misschien ooit een belangrijke weg was, zomaar verdwijnen in het groen, een einde zonder woord of teken; het pad heeft zijn taak volbracht, de natuur gaat verder.

Om prehistorische monumenten te zien hoeft de toerist niet ver weg te gaan: al in het bos van Limeyrat, iets ten noorden van Thenon vindt hij een juweel van een dolmen (soort hunebed), een monumentale plastiek van grote keien. Het ligt midden in het bos dat er dicht omheen staat, maar er ook met paden uit alle windstreken naartoe wijst. Was dit ooit een prehistorische ontmoetingsplaats? Of is het een koningsgraf uit de oertijd? Het blijft een mysterie. Het bos staat er zwijgend omheen.

Ook om een prehistorische rotswoning te zien behoeft de recreant niet naar de gelikte toeristenoorden als Roque St. Christophe of Les Eyzies. In de buurtschap La Roche, een kilometer ten zuiden van Thenon, aan de weg naar Montignac, vindt hij een fraai exemplaar van een rotswoning op het bedrijf van Yvan Catinel, die daar overigens ook een zelfvervaardigde foie gras verkoopt voor een zeer schappelijke prijs.

Wat de dagelijkse benodigdheden betreft: in de straten van Thenon staan vijftien neringdoenden gereed om u van advies te dienen bij uw booschappen en glimlachend nemen zij daarvoor uw harde en zachte valuta in ontvangst.

Ook ons horeca-aanbod is gevarieerd. Van de eenvoudige, maar smakelijke keuken in het motel `Orée du Bois', de traditioneel eenvoudige streekkeuken bij Serge en Annie in `le Relais des Chasseurs', ook aan de Route Nationale RN89, tot aan het meer Europees gerichte `Au bon Accueil' alias `Chez Maria', op het kruispunt bij de stoplichten, waar u behalve het goede aanbod van de menukaart ook het geluk kunt treffen bediend te worden door de bevallige en altijd vrolijke Isabelle, de trots van haar ouders, die u zonder twijfel de verschillende gerechten zal aanprijzen met `très bon', `very good', maar vooral ook `lekkerrr', want zij heeft een zwak voor Nederlands.

Bijna vergat ik het dorado voor de rustzoekende verblijfstoerist, het park `Fonpoutreau', vrucht van noeste Nederlandse ondernemingsgeest, met veertien verspreide zomerhuisjes die verhuurd worden. Fonpoutreau hoort eigenlijk in het basispakket van een verstandige ziekteverzekeraar.

Ik ben uitgesproken. Verbijsterd kijkt Françoise me aan. Zij wrijft haar ogen uit; heeft zij nu gehuild of moet zij zo lachen?