Publiek enthousiast over Lauryn Hill

Al voor Lauryn Hill één noot had gezongen, kon de sfeer al niet meer stuk. Terwijl buiten de schemer inviel en het donker was in de grote Helium-tent die op het Amsterdamse Westergasfabriek-terrein stond, zong het publiek mee met Bob Marley's Redemption Song, het nummer dat het optreden van Lauryn Hill inleidde. Verspreid over de tent hielden mensen een aansteker in de lucht, een gebaar dat bij popconcerten vaak iets clichématigs heeft, maar hier wonderwel op zijn plaats was. Hoezeer de bezoekers hadden uitgekeken naar het concert van Hill bleek uit de opgewonden sfeer vlak voor het begin, toen een groot deel van de tent `Lauryn! Lauryn!' scandeerde.

Het optreden van de Amerikaanse zangeres/rapster zal de belangrijkste reden zijn geweest dat de eerste avond van het Drum Rhythm Festival, dat nu voor de achtste keer wordt gehouden, met negenduizend bezoekers was uitverkocht. Het sterke programma komt dit jaar meer dan voorheen in de buurt van het ideaal van het festival: een mengeling van kwalitatief hoogstaande, bekende en minder bekende vertegenwoordigers van uiteenlopende stijlen die soul en swingende ritmes gemeen hebben, tussen dance en wereldmuziek. De zes zalen en tenten zijn onderverdeeld in genres als hiphop, house, drum 'n' bass, en Zuidamerikaanse en Afrikaanse pop.

Veel publiek trok gisteravond de hiphop-zaal, waar artiesten van het New-Yorkse Rawkus-label, zoals Shabaam Sahdeeq en Company Flow, ouderwetse hiphop brachten: droge, knapperige beats en vloeiende raps, in de basis-hiphop-bezetting van een DJ en een of meer rappers.

Snellere, springerige beats waren te horen in de jungle-zaal, waar de Nederlandse DJ Nubian en Engelse DJ's als Bryan Gee en Dillinja draaiden. Vrolijk en hard waren de platen die werden gedraaid door Dean Vincent en Brian Johnson van Joker Records, één van de beste labels in het opwindende jungle-subgenre `jump up'.

Opmerkelijk onder de Nederlandse bijdragen was Project 2000, een mengeling van straffe drum 'n' bass-ritmes met funk en Afrikaanse muziek – bijzonder is vooral de inbreng van de uit Senegal afkomstige zanger Mola Sylla.

De ster van de avond was Lauryn Hill, die werd begroet door een dolenthousiast publiek. Met haar rasperige, venijnige stem wisselde ze fraaie emotionele songs over relatieproblemen en moeilijke keuzes in het leven af met snelle raps. Opgewekt heen en weer lopend over het podium bespeelde ze de zaal met een imposant gemak, begeleid door een uitstekende band die soepel overschakelde van hiphop naar reggae of R&B. `This is fun', constateerde ze, voor ze Killing Me Softly inzette, het nummer waarmee ze, als lid van The Fugees, bekend werd. Het werd massaal meegezongen door de mensen in de tent, die van begin tot eind van het optreden aan haar voeten lagen.

Concert: Drum Rhythm Festival. Gehoord: 28/5, Westergasfabriek, Amsterdam. Vanavond is de tweede avond, met o.a. Lamb, Orbital, Maceo Parker en The Herbaliser.