Column

Modern Times

Vorige week donderdag ging midden in de Zuid-Afrikaanse rimboe de mobiele telefoon van mijn gastheer. Het was voor mij. Ik moest snel op het internet kijken want het kabinet was gevallen. Er trok op dat moment een kudde olifanten voorbij, de giraffes waren net de hoek om en twee gieren wachtten tot de drie luipaarden het bijna geheel afgekloven skelet van de zebra lieten liggen, zodat zij ook nog wat te smikkelen hadden. Ik sloot de gsm aan op de laptop en keek op NOS-teletekst. Safari 1999. Twee jungles bij elkaar. De politieke en de echte. Ik las hoe het gegaan was. Wiegel had zijn politieke plicht gedaan. En D66 weet dat. Als ze trouwens een referendum houden over het referendum komt het referendum er niet.

Maar er is dus geen jungle meer. Je leest in je lodge vanaf vier uur 's middags een groot deel van deze krant (www.nrc.nl), bladert door je mail, stuurt een berichtje naar je broer in Australië, die ook net draadloos heeft vernomen dat Paars II geknald is.

Vroeger trad ik ook wel eens op in verre oorden en dan zat er in de zaal altijd een deel dat in 1953 Nederland had verlaten en hooguit nog vijf keer was teruggeweest. Die mensen hadden last van chronische tropenkolder, dachten serieus dat Nederland na Den Uyl totaal communistisch was geworden, uitsluitend nog bewoond werd door steuntrekkende Surinamers en dat bevestigden ze tegen elkaar op corpsballentoon tijdens het jaarlijkse Koninginnebal op dertig april, waar ze met een ambassadeur met een driedubbele voor- en achternaam ranzige bitterballen, door de KLM ingevlogen haring en bijna bedorven oranjebitter stonden te consumeren. Tegenwoordig is dat anders. Alle Nederlanders die ik afgelopen week sprak lezen dagelijks op hun computer de verse NRC en Telegraaf, volgen zo ook wekelijks mijn stukje, krijgen via vrienden videobanden en cd's van Nederlandse cabaretiers en de tien keer per jaar dat ze op Schiphol zijn vullen ze hun boekenkast aan met Van Kooten, Zwagerman, Giphart en alle anderen die ze maar willen lezen. Ajax wordt gevolgd, de Champions League wordt uitgezonden, er wordt de hele dag gebeld en het aantal Nederlandse vrienden en familieleden dat overkomt is niet te tellen.

En iedereen gaat op Safari. Apies kijken dus. Beekse Bergen, maar dan echt. Soms heb je mazzel en soms heb je pech. Er zijn dagen dat je alle wilde beesten ziet, maar als je pech hebt kom je alleen je eigen vrouw in het wild tegen. En dat is voor de meeste mensen geen feest. Het Krügerpark is van de Zuid-Afrikaanse overheid en belooft niks, maar er zijn particuliere wildparken die garanderen dat je de big five sowieso te zien krijgt. Dit zijn de giraffes, leeuwen, olifanten, luipaarden en neushoorns. Een van de parken maakt gebruik van het GPS-systeem, dat tegenwoordig ook in veel luie-mensenauto's is ingebouwd. Dan weet de computer via de satelliet waar je bent en hoe je moet rijden naar de plaatselijke sportclub of je nieuwe vriendin. In Zuid-Afrika schijnt een parkje te zijn en daar heeft de dienstdoende leeuw een zendertje om, net als de andere van de big five, zodat de gids op zijn schermpje in zijn Landrover kan zien waar het beest zich bevindt. Die leeuw fotografeer je vervolgens digitaal en 's avonds mail je hem naar je vrienden in Nederland. Zoiets. Modern Times dus.

Toch ben ik blij dat ik de laatste gsm-loze Nederlander ben. Tien dagen was ik in het gezelschap van de sekte der draadlozen en nog nooit heb ik zoveel overbodig en zinloos gelul gehoord. Ieder wissewasje, elke regendruppel of vergeten paar sokken wordt telefonisch afgehandeld. De hele dag rinkelen die dingen. Hoewel ik moet toegeven dat ik hem ook een keer gebruikt heb! Wanneer? Toen een hele rijke mevrouw aan het einde van een dinertje twee aangebroken flessen wijn pakte, er een kurk op duwde en in haar zak stak. Voor aan het zwembad. Toen heb ik even mijn vrouw gebeld en een half uur gegniffeld, geschaterd en gelachen. Met twee aangebroken flessen wijn langs het township. Gezondheid.