Millenniumvoetbal

Zo, in een klap weten we nu ook weer wat millenniumvoetbal is. Anderhalf uur vergeefs pompen en op de valreep, in twee seconden, wordt verlies winst. De goden hadden het niet kunnen verzinnen. De millenniumroes is niets anders dan de koorts van de duivel.

De Europa-Cupfinale was niet meer van deze eeuw. Als Cambuur in blessuretijd van Heerenveen wint, halen we de schouders op: kan gebeuren. Maar in de wedstrijd Manchester United-Bayern München was er sprake van een deus ex machina, van een omwenteling in de voetbalhistorie. De belangrijkste voetbalpot van het jaar verlies je niet in de 90ste en 93ste minuut, zeker niet na een lullige corner. Hoekschoppen zijn het wapen van de armen.

Als twee multinationals tegen elkaar voetballen mag je de grofste blufpoker verwachten, gemene streken ook, surplaces van een uur, veel GSM-verkeer op het veld, blonde secretaresses die af- en aanlopen, maar dit niet. De ontknoping van de Europa-Cupfinale was te emotioneel voor multinationals. Te onberedeneerd, te bizar. De logica was zoek.

De omwenteling was radicaal. Na de wedstrijd ging mijn sympathie onverdeeld uit naar Bayern München. Dit verdienen Duitsers niet. Ze mogen dan in het dagelijkse leven wat gespeend zijn van elegantie en charme, beulen horen wel binnen de aangegeven tijd de guillotine te laten vallen, niet één minuut later als de verlamming van de angst alle zintuiglijkheid heeft vernietigd. Zelfs beulen moeten zich aan een zekere fairplay houden.

Ik zie Lothar Matthäus nog over het veld strompelen. Met zoveel dood in oude knoken komen ze in moderne oorlogen niet meer van het slagveld. Een gebroken man, Kosovo ver voorbij. De grimassen waren giftig, de woorden bitter, maar opeens had der Lothar mijn algehele sympathie. Ik weet nog dat ik ooit ook zo door de straten liep als afgewezen minnaar. Geen toekomst, geen verleden, geknakt in dat ene moment. Ik had de nestor van Bayern die bokaal wel gegund. Hij heeft niet alleen geleden aan zichzelf, hij heeft ook veel geleden aan talloze vooroordelen. De etter van Europa bleek woensdagavond een heel uitvouwbaar mens te zijn, met minder harnas dan een pastoor in soutane.

Ik houd van Lothar.

En van Jaap Stam. Al deed de Nederlander het weer helemaal verkeerd, daar in Barcelona. Na de wedstrijd ging hij een beetje in de armen van reservedoelman Raimond van der Gouw hangen. Waarom niet hengsten met Cole en York, met Giggs en Beckham? Zelfs in de euforie zoekt Stam nog de mindere van zichzelf. Het heeft iets aandoenlijks, maar het is ook zielig. Na al die jaren wil ik Stam wel eens tekeer zien gaan alsof hij het Eurovisie Songfestival heeft gewonnen. Die dames bespringen toch ook de leider van het orkest, niet de toiletmadame.

Onvergetelijk waren de beelden van Jancker en van Kuffour. In al hun verschrikkelijkheid waren het ook troostende beelden: dat een mens zoveel radeloosheid in z'n eentje kon dragen, wie had dat gedacht? Vooral Kuffour was niet te troosten. De donkere balvirtuoos werd helemaal aan zijn lot overgelaten, ook door de eigen ploegmaats. Voetballers zijn niet geoefend in leedverwerking.

Binnen de veertien dagen lopen nog een miljoen Engelsen meer rond met een MU-tatoeage. Daar zorgt de business wel voor. Tien miljoen vrouwen zullen het hele jaar lang koffie schenken in mokken van MU. Het regent de komende weken boven Manchester boeken en videobanden met juichende psalmen over het succes van de Reds. De Europa-Cupfinale is niet een libretto voor gevoelige zielen, het is een scenario voor harde zakenmannen. Juist daarom vind ik het zo jammer dat dit geschenk niet te beurt is gevallen aan een club als Kiev. Waar de merchandising nog moet worden uitgevonden.

Heb je genoten, vroeg mijn vrouw na afloop van de wedstrijd, woensdagavond. Ik wilde zeggen: `Nou, ik kan opeens niet meer tegen het verdriet van die Duitsers'. Ik bedacht me bijtijds en zei: `Die Beckham lijkt me wel een jongen voor jou. Ogenschijnlijk gemanierd tot op het bot, maar wel een killer van vlees en bloed'. Ze lachte mysterieus. `Wat heb je toch tegen Beckham? Te mooie jongen, misschien?'

Ik zal morgen naar het Eurovisie Songfestival kijken en op een onbewaakt moment zal ik haar zeggen: `Zie je die prachtige jurk met split? Nou dan, Vanessa Chinitor is mijn Beckham'. Voetbal en entertainment, het zijn geen gescheiden werelden meer.