Jimi Tenor

Jimi Tenor is waarschijnlijk de enige Fin die komend weekeinde op het Drum Rhythm-festival speelt. Maar daar zal hij niet misstaan, want Tenor heeft niets van de gedeprimeerde Finnen die we kennen uit de films van bijvoorbeeld Aki Kaurismäki. Integendeel, Tenor is een blanke zwarte zoals er maar weinig zijn. Op zijn nieuwe derde cd, Organism, speelt Tenor funk in de traditie van Bootsy Collins. Maar dan minder lang uitgesponnen.

Zijn grooves zijn niet zo zwaar als die van de Collins, maar ze zijn wel net zo `spacy'. En wat meer is, hij bereikt zijn resultaten met dezelfde gruizige apparatuur als Bootsy destijds. Daardoor is de muziek modern op een ouderwetse manier. Tenor, met grote Warhol-bril en Warhol-pruik, is een stuk eclectischer dan Bootsy. Hij pikt overal zijn stijlmonsters vandaan: uit de cocktail-jazz, easy listening of politieserie-tunes. In sommige nummers duiken nerveuze bliepjes op die verwijzen naar de hedendaagse dansmuziek. Soms dreigt Jimi Tenor door te slaan naar meligheid. Maar in de bloedserieuze dansscene van tegenwoordig is zo'n pretmaker zeer welkom.

Jimi Tenor. Organism (Warpcd 60)