`Je praat over míj. Dit is míjn vennootschap'

Een verkennende ontmoeting met de baas van het bedrijf dat je wilt overnemen. Een geheime afspraak met de nieuwe man voor de raad van bestuur. Dit is de lobby van het Hilton Hotel op Schiphol.

Jürgen Schrempp (DaimlerChrysler) sprak er met Erik Jan Nederkoorn over de overname van Fokker. De executive searchers van Egon Zehnder ontmoeten er hun kandidaten voor de hoogste regionen van bedrijfsleven en overheid.

De lobby van het Hilton Hotel op Schiphol – het vertrouwde adres voor al uw verkennende besprekingen.

De koffie kost er 5 gulden 50, maar daar krijg je dan wel Amerikaanse hoeveelheden voor. De whisky is er 16 gulden, voor een echte Glenlivet. Het is vrijdagochtend kwart over tien, vlak voor Pinksteren. Buiten schijnt de zon, binnen zijn alle zitjes – twee fauteuils, vier fauteuils, soms zes fauteuils – bezet.

Op bijna elk tafeltje staat een opengeklapte laptop met een mobile eraan vast. Mannen zitten wijdbeens, met hun ellebogen op hun knieën, naast elkaar naar het scherm te kijken. Of ze zitten tegenover elkaar en zeggen: ,,Okee, als het zo gaat, dan gaat het zo. Maar je kunt je voorstellen dat ik daar irritatie door heb?'' Of: ,,Met geld ben ik gemakkelijk, als ik maar genoeg zekerheden heb.'' Of: ,,Hé, wacht eens even. Je praat over míj hè. Dit is míjn venootschap.''

Vraag zulke mannen maar niet wat ze doen en waarom ze hier zijn, want op z'n best beginnen ze te lachen en schepen ze je af met: ,,Ons credo is: hard werken, veel verdienen.'' Of: ,,Je hebt momenten waarop je praat en je hebt momenten waarop je heel andere dingen doet.'' Op z'n slechtst worden ze gewoon kwaad.

Vraag het liever aan een van die mannen die nog zitten te wachten, want die vervelen zich toch maar met hun krant en de menulijst van hun telefoon. Bliep, bliep, bliepbliepbliep. Aan Emile Vonk bijvoorbeeld, baas en eigenaar van AdValue, The Internet Advertising Company. Hij heeft om elf uur een afspraak met een sollicitant, maar hij is te vroeg omdat er vanochtend ,,om een of andere duistere reden'' geen file stond.

Veertig is hij en hij moest uit Antwerpen komen. Daar woont hij sinds hij zijn vorige bedrijf – een advertentiebureau voor de ,,conventionele media'' – verkocht heeft aan een groep Engelsen. Ja, die ontmoette hij ook meestal in het Hilton op Schiphol. Heel even, zegt hij, is het in zijn wereld bon ton geweest om bij MacDonalds af te spreken. Een snelle milkshake en je bent weer weg. Maar dat is alweer een jaar of zeven geleden. Het Hilton is toch eh... gewoner, neutraler. Twee espresso en je bent weer weg.

Geen lunch?

,,Duurt te lang. Het moet wel heel erg gezellig zijn wil ik niet halverwege gaan denken: die nog bellen, dit nog regelen.''

Met zijn antracietgrijze pak, zijn zwarte das met wit ruitje en zijn rechthoekige hoornen brilletje ziet hij eruit als de perfecte zakenman. Zijn lach past er ook zo mooi bij: heel wit, een beetje scheef. ,,Laatst'', zegt hij, ,,zat ik met twaalf van mijn soort over de voor- en nadelen van onze manier van werken te praten.'' Hij bedoelt: tachtig uur per week op pad, nooit thuis. ,,Bleek dat we allemaal minimaal één keer gescheiden waren. En allemaal omdat we verliefd waren geworden op de secretaresse.''

Zelf woont hij nu samen met zijn vroegere secretaresse. Ze hebben een zoontje van anderhalf.

Het duurt even voordat je het door hebt, maar drie van de vier mannen die naar hun laptops zitten te kijken zijn mensen van Sony. En één van het is Hans van Groeningen, manager Service & Support in Nederland. ,,Sony zorgt goed voor ons'', zegt hij. ,,Als we een paar dagen moeten vergaderen, worden we altijd ondergebracht in dit soort hotels.'' De officiële meeting is nu afgelopen, iedereen zit alleen nog met elkaar te praten omdat ,,face to face contact'' zo belangrijk is. ,,Dan ken je de persoon achter de e-mails.''

Vijftig, zestig krijgt hij er per dag. Het is het eerste wat hij 's morgens doet: e-mails lezen. Hij staat er eerder voor op: kwart over zes. Tien voor zeven in de auto, half acht op kantoor (van Almere naar Hoofddorp). Een uur om ,,lekker rustig wat voorwerk te doen''.

Een beetje moe is hij nu wel, zo aan het eind van de week. Maar dat komt ook omdat hij dinsdag uit Canada is teruggekomen en in drie nachten bij elkaar maar tien uur slaap heeft gehad. En gisteravond is hij met zijn collega's in de bus mee naar Amsterdam gegaan, om bij de Rum Runners wat te eten. ,,Gezellig in een ontspannen sfeer met elkaar communiceren. Dat is ook heel belangrijk.''

De anderen hebben daarna op Schiphol overnacht, maar hij is naar huis gegaan. Nee, hij vindt het geen enkel bezwaar om zo veel en hard te werken. ,,Anders had ik eerder in mijn leven wel besloten: op deze sport van de ladder blijf ik staan.'' En hij is vrijgezel hè. Dat wil zeggen: zijn vriendin is overleden.

,,De prestatielust is hoog'', zegt hij. De prestatiedwang ook, ja. ,,Ik voel me heel oncomfortabel als ik de gestelde limieten niet haal.'' Maar ook al is hij 53, hij zal er niet aan onderdoor gaan. ,,Ik heb geleerd om mezelf te evalueren. Ik kan goed relativeren. Ik weet hoe ik op gezette tijden moet relaxen.''