Nichterig nagerecht

Een wereld van klatergoud, glitter en glamour, een sjieke poffertjestent, het spiegelpaleis, de eetkamer van mondain Amsterdam, een pleisterplaats voor bekende Nederlanders, een brasserie met Franse allure; de roem van Le Garage is in alle toonaarden beschreven. Bekende Nederlander of niet, iedereen is welkom in Le Garage. Of hij nu wit is, geel of groen, meldde ooit Joop Braakhekke toen hij wat goed te maken had. Toch verscheen de restaurateur kort voor kerst in het NOS-journaal met het nieuws dat hij de feestdagen gesloten was. Er zouden anders toch alleen maar gasten komen die de rest van het jaar zijn restaurant niet frequenteerden en verkeerde verwachtingen koesterden, zo sprak deze ambassadeur van de gastvrijheidsindustrie. In de stalling van Braakhekke is geen plaats voor provincialen en eetamateurs. Groen mag wel, maar groentjes niet. Reden om ditmaal het proefteam te versterken tot zeven man. De provincie is goed vertegenwoordigd en niemand at ooit eerder in Le Garage.

We maken een sterke, provinciaalse entree door eerst de auto eigenhandig te parkeren en daarna aan de parkeervalet bij de deur te vragen of het in Amsterdam betaald parkeren is. Vriendelijk biedt de jongen aan om binnen even te komen waarschuwen als de Dienst Parkeerbeheer in aantocht is, hetgeen ons treft als een sympathieke uitbreiding van zijn dienstverlening.

De beschrijvingen doen het interieur van het restaurant, een uiting van het verleidelijk modernisme van architect Cees Dam, alle eer aan. Le Garage is het meest Parijse restaurant ten noorden van Brussel. Met de Bekende Nederlanders wil het aanvankelijk niet zo lukken. Al meent een van ons een actrice te herkennen die haar werk op het toneel combineert met het per vrachtwagen vervoeren van vis naar Denemarken. Gelukkig zien we na enige tijd Hanneke Groenteman in gezelschap van Paul de Leeuw, zodat de honger naar Bekende Nederlanders is gestild en alle aandacht naar het eten uit kan gaan.

De kaart biedt een aantal traditionele brasseriegerechten en veel eigentijdse door de wereldkeuken geïnspireerde schotels. Het hele gezelschap toont zich kosmopoliet en waagt zich aan de sashimi. Die ziet er prachtig uit, een compositie van verse, melkwitte vis en grote roze flinters gember. De vis is vers, de combinatie deugt en de porties zijn dan al gauw te klein.

Tijdens de voorgerechten waart Joop Braakhekke, omringd door een wolk van geroezemoes, gelach en gezelligheid, door de zaak. De avond is nog vroeg, desondanks is er veel vrolijkheid van vineuze oorsprong. Joop heeft de dag doorgebracht met Bacchus. `Hij is in het echt veel kleiner dan op de televisie' zegt een van de leden van ons gezelschap. En ook zonder psychologische diepgraverij begrijpen we waarom hij in zijn kook- en andere amusementsprogramma's altijd wel een muts, pan of vergiet op het hoofd zet.

De hoofdgerechten verschijnen op tafel. De fish `n chips zijn in een beslag met sliertjes aardappel gefrituurde repen visfilet, gepresenteerd op in keurige rechthoekjes geknipte stukken krant. Het is De Telegraaf, de krant waarvan de inkt zo afgeeft. De rib-eye steaks zijn van respectabele grootte en worden, niet geheel klassiek, vergezeld van linzen. De catch of the day leverde niet meer op dan een paar sliptongetjes. De Maastrichtse verkenspuu - de nieuwe kok van Le Garage komt uit Limburg - is precies zoals je van een varkenspoot mag verwachten met kleine, zachtmalse stukjes vlees en veel afval. Het oordeel is niet onverdeeld positief. Ze kunnen hier koken, maar er vallen ook wat steken. De rib-eye is te kwistig bestrooid met zout en vette olie domineert de sla. Het prijsniveau is acceptabel. Een driegangenmenu met alles erop en eraan komt op ongeveer ƒ125 per persoon, inclusief ƒ2,50 voor couvert, brood en boter.

De bediening baart meer zorgen. Die is zowel hartelijk als arrogant, vaardig als onbeholpen en goed georganiseerd als rommelig. Misschien zou Joop Braakhekke, als hij weer nuchter is, nog eens wat huisregels kunnen doornemen: laat slurpgeluiden bij het opnemen van de bestelling achterwege, maak geen ruzie met elkaar binnen gehoorsafstand van de gasten, klaag niet dat de brigade niet op volle sterkte is en zet de flessen wijn gewoon op tafel als tijdig bijschenken niet mogelijk is.

De nagerechten behoren allemaal tot de Franse klassiekers. We verdelen de aandacht over de crème brûlée die bij Le Garage, terecht zoals blijkt, befaamd is en de île flottante, het toetje dat Cees Dam hier altijd neemt. Dat verschijnt op een buitenmodel, hardroze dessertbord en heeft een zeldzaam nichterige uitstraling.

Joop heeft inmiddels andere bezigheden, blijkt als een van de leden van ons gezelschap de handen staat te wassen in het voorportaal tot de wc. `Oh, sorry, excuse me', zegt Joop bij het binnenkomen. Achterlangs schuift hij naar de wc. Zijn bips beroert de schakelaar en het licht gaat uit. `Oh sorry, excuse me'. Als het licht weer aan is doet hij met open deur zijn plas.