Meeslepende Morissette legt ziel bloot

Een merkwaardiger tekst voor een kampvuurlied heb ik nog nooit gehoord: `An old man turned ninety-eight / he won the lottery and died the next day / isn't it ironic?' Dat ìs helemaal niet ironisch, hooguit wrang, zou ik tussen al die devoot prevelende fans willen uitroepen. En toch lukte het Alanis Morissette om een vol Ahoy' als één man mee te laten zingen met haar taalkundig dubieuze lied Ironic, aan het eind van een concert dat op zijn minst geïnspireerd en op zijn best meeslepend was.

Joan Osborne, Meredith Brooks en Tracy Bonham mochten willen dat ze zeven miljoen cd's verkochten, het aantal dat Alanis Morissette tot nu toe haalde met haar tweede album Supposed Former Infatuation Junkie. De 25-jarige Canadese zangeres kijkt daar niet meer van op, want haar debuut Jagged Little Pill uit 1995 werd met 28 miljoen verkochte exemplaren een megasucces zonder weerga. De openhartige bekentenis-poëzie van de hit You oughta know (meisje neemt met onomwonden taal wraak op geliefde die haar liet zitten) vond navolging van vele andere vrouwelijke singer/songwriters.

Morissette gelastte een korte periode van bezinning in, die ze benutte door naar Cuba en India te reizen. Vervolgens maakte ze een cd met teksten die beduidend wolliger uitvielen dan die van het debuut. De bijbehorende tournee werd simpelweg Junkie Tour gedoopt en op Pinkpop was eerder deze week al te zien dat Alanis Morissette niet alleen geestelijk, maar vooral ook als entertainer gegroeid is. Haar band, met twee gitaristen en een hammondorganist, is een doeltreffende eenheid die zich geen moment bezondigde aan doelloos gesoleer, maar die er zonder sitar of tabla's wonderlijk goed in slaagde om aan sommige nummers een quasi-Indiase sfeer mee te geven. In een sober decor van uitvergrote batikdoeken toonde Morissette dat ze niet alleen haar ziel op tafel durft te leggen, maar dat ze ook nog eens kan rocken als een trein. Op sommige momenten kwam ze verrassend dicht bij de bombast van Led Zeppelin, met een stem die net als die van Robert Plant kan gieren als een overslaande misthoorn. Gelukkig jodelde ze niet zo overdreven vaak als op de plaat, en klonk ze in haar hoge uithalen toonvaster dan op Pinkpop.

Eén ding kan Alanis Morissette niet, en dat is dansen. Als aangeschoten wild stuiterde ze over het podium, terwijl het met haar onbeholpen valbewegingen in volle vlucht telkens maar nèt goed leek te gaan. Ze blies op een mondharmonica alsof Bob Dylan haar het kunstje zelf had bijgebracht en haar bedankjes voor het applaus klonken zo kinderlijk oprecht, dat het maar goed is dat ze de ware betekenis van het begrip ironie niet kent. Bekende nummers als Hand in my pocket en You oughta know werden slim gedoseerd en bij de climax tijdens Thank you veranderde het sportpaleis is een extatische mensenmassa zoals die voordien alleen bij U2 of Pearl Jam werd aangetroffen. Alanis hééft het, en daar zit geen druppel ironie bij.

Concert: Alanis Morissette. Gehoord: 26/5 Ahoy Rotterdam. Herhaling: 13/6 Tibetan Freedom Concert, RAI Parkhal Amsterdam.