Me Tarzan! You Roodkapje?

Als filmster naar een Hollywood-feestje of als Theo en Theo terug naar de jaren '80. Wie anno 1999 een béétje partij geeft, organiseert een themafeest. Als bruid naar een huwelijksfeest, als Frans Bauer naar een tv-sterrenpartijtje of als Heidi naar een soft-pornofestijn, thema's genoeg! En het is weer eens wat anders dan een borrel met bitterballen en eiersalade.

Een vriendin van me is jarig, pas afgestudeerd, ze heeft net een nieuw huis en we hebben géén zin in zo'n geforceerd feest waarbij iedereen zich verzamelt rond de bitterballen en eiersalades. Ook voelen we weinig voor een dertien-in-een-dozijn-zuipfestijn. Het wordt weer eens tijd voor een ècht leuk feest, vinden we, zo één waar je jaren later nog over praat.

Het allerleukste is natuurlijk een ouderwets verkleedpartijtje, anno 1999 themafeest geheten. Zo gingen we eens samen naar Paradiso als cowboys in jeans en strakke T-shirtjes met paardenkoppen erop gedrukt, witte cowboyhoeden op ons hoofd en een enorme zweep van wel drie meter lang. Omdat we zin hadden ons te verkleden. Ook bezochten we een kerstfeest waar herders, gasten in gala, engelen en mensen opgetuigd als kerstboom rondliepen. De beste herinneringen hebben we echter aan een verjaardag op een woonark met het toepasselijke, maar onmogelijke thema `boot'. Na lang denken – we wilden niet als de clichématige piraat of matroos – koos zij ervoor verkleed als haai te gaan en ik als panter. Zij deed een badmuts op in de vorm van het bloeddorstige zeemonster en ik hees me in een outfit met panterprint, tekende snorharen op m'n gezicht en maakte van panterbont oren die ik met schuifspeldjes in m'n haar bevestigde. Om daarna een bordje op te spelden met de tekst `panter, van de Ark van Noach'. Anders zou niemand het begrijpen. Na in vol ornaat het Leidseplein op zaterdagavond getrotseerd te hebben, bleek bij binnenkomst niemand, behalve de gastheren, verkleed. Dit maakte het feest overigens alleen maar leuker.

Themafeestjes zijn `in', zowel thuis als in discotheken. Ook bedrijfsfeestjes en huwelijkspartijen hebben steeds vaker een thema. Het varieert van de geijkte pyjamaparty's, waar je mensen tegenkomt die je helemaal niet in nachtelijk kostuum wilt zien, tot seventiesparty's waar glittermake-up en glimstoffen de boventoon voeren en feesten met thema's als `2000', `tropen', `Hollywood' of `hoeren en pooiers'.

Er zijn themafeesten waarbij de dresscode volledig is uitgekauwd, zoals `fout': erg spannend is het niet meer om je te verkleden als Anita of Sjon in campingsmoking, ofwel een fluoriscerend trainingspak. Dat kan iedereen. Origineler is het thema `sprookjes'. Weliswaar deden we dat al op de kleuterschool, maar met een eigentijdse invulling kan het spectaculair worden. Zo liep op een themafeest in de hoofdstad nog niet zo lang geleden een techno-Roodkapje rond, gehuld in sexy vuurrood rubber, maar wel met een rieten mandje met koekjes. Het toppunt van originaliteit was een meisje verkleed als het huis van Hans en Grietje: haar jurk was versierd met zuurtjes en op haar hoofd stond een kartonnen huis beplakt met snoepgoed en speculaas.

Moeilijker is de vraag welk thema ons feest moet krijgen. Omdat we al zo veel gekke feesten hebben meegemaakt, valt het moeilijk nog iets nieuws te verzinnen. We overwegen om `je favoriete popster' of `tv-persoonlijkheid' te doen, maar de meesten zien er zo saai uit momenteel. Het zal waarschijnlijk niemand opvallen wanneer we ons verkleden als Frans Bauer of Marianne Weber en het getoupeerde en geblondeerde haar plus lelijke donkere rand om de lippen van de meeste hedendaagse tv-presentatrices hebben we al te vaak gezien op foute feesten. Opvallender sterren als Marilyn Manson zijn meteen weer zo ingewikkeld en zangeressen als Vanessa deden we al na op school, met stroken wit papier die dienst deden als hooggeblondeerd haar en verknipte vuilniszakken als kinky pakjes.

Het liefst hadden we het feest het thema `huwelijk' gegeven en waren we allebei als bruid gegaan. Maar van de ongeveer vijftig trouwjurken die we in een tweedehandswinkel aantreffen, passen we er slechts één, terwijl we allebei eerder mager dan gezet zijn. Net of vrouwen extreem gaan lijnen als ze gaan trouwen. Alleen de jurk met een sleep van zes meter blijft over. Probleem: de woonkamer waar het feest gegeven moet worden, is niet veel langer.

We besluiten Amsterdam in te gaan om inspiratie op te doen in tweedehands kledingzaken. We zien spannende jurken met builen, zweren en gezwellen uit de jaren 60 (Episode), potloodventersregenjassen en verpleegstersklompen (Lady Day) en zoetig romantisch spul in roze en wit met bijpassende laktasjes, verenwaaiers en zonnehoedjes (Laura Dolls). Ook komen we Jomandajurken tegen (Humana), hele dure tuttenkleding en glitterbadkleding voor beachparty's.

Gezien het aanbod kunnen we eigenlijk het beste een jaren tachtig-feest geven. We komen Madonnajurkjes tegen met één schouder bloot en veel kant (Episode), strassieraden, Lacoste-polo's, T-shirts met Mister T en Flash Gordon erop en felgekleurde gympakken die ons terugbrengen naar de tijd van Aerobic-goeroe Doris D (Zipper). Het thema `electric boogie', een dansstijl uit de jaren tachtig waarbij machines werden geïmiteerd, zou ook heel goed kunnen. Bij Bebop op de Haarlemmerdijk vinden we de veel te wijde stonewashed spijkerbroeken en tennistruien die je in je broek hoorde te dragen, met een dun gekleurd riempje eromheen. Aan zo'n fluor zonnebril die tegelijkertijd diadeem is en zweetbandjes moet nog wel te komen zijn.

De kleding uit de jaren `80 voldoet echter niet aan onze voorwaarden. Het is dan wel overdadig, onze eerste eis, maar leuk en enigszins aantrekkelijk, onze tweede eis, zien we er niet meer uit. Als we onszelf in de passpiegels bekijken, zien we twee superlompe gestalten bij wie je je absoluut niet kunt voorstellen dat ze kunnen bewegen, laat staan breakdancestunts kunnen uitvoeren. Ook aan de derde voorwaarde – het thema moet voor anderen ook makkelijk zijn – voldoet het thema niet echt. Geen paniek, in het uiterste geval kunnen we altijd nog naar kledingverhuurbedrijven voor een moddervette, bijna zwangere Tarzan of een barokke jurk waarin de heupen extreem zijn vergroot zodat je de deur niet meer door kan.

We kijken nog even verder en komen op het thema space, nadat we rode en lichtblauwe velours catsuits uit vervlogen tijden zijn tegengekomen. Als we er een motorhelm uit een kringloopwinkel bij dragen, bedenken we, zien we er heel cool uit. Maar bij Coco Loco in de Bilderdijkstraat bedenken we al weer het volgende spannende thema: de Heidi Tirolerjurken, onderjurken en babydolls in deze winkel inspireren ons tot `softporno'. En wat zouden we kunnen doen met de twee mini-jurkjes met gele, blauwe en witte banen en een stropdas eraan vast die we even later op het Waterlooplein tussen een hoop kleding tegenkomen? Kost maar een paar gulden! We associëren ze met de Dolle Tweeling-boeken van Enid Blyton en denken even aan een kinderboekenfeestje, maar verwerpen dat idee meteen als te tuttig. Al zou je daar wel als Pippi Langkous heen kunnen of als Wipneus en Pim.

Via onze jeugdherinneringen komen we toch weer terug op de jaren `80. We zouden onze Doe Maar-buttons uit de kast kunnen halen. En is er niet iets te doen met Theo en Thea met hun buitensporig grote hazentanden van de woensdagmiddag-tv of de Dynasty-glamour en glitter? We zouden ook als kraker kunnen gaan of als brugklasser met beugel en bril of als Britney Spears, het Amerikaanse tienersterretje dat opschudding veroorzaakte door haar verschijning als schoolmeisje - maar dan heel erotisch.

We besluiten uiteindelijk tot een thema-mix: we gaan als de jaren 90-versie van de Dolle Tweeling. We doen de tuttige jurkjes van het Waterlooplein aan en trekken stoere gympen aan met witte tennissokken, zodat je mijn behaarde benen nog kunt zien. Verder scheer ik me een paar dagen niet. We worden strenge, wat mannelijk uitgevallen kostschoolmeisjes. Het themafeest als het carnaval van het noorden.