Betonrot

In NRC Handelsblad van 15 mei stond een artikel over betonrot met, naar mijn mening, enkele onjuistheden.

In het opschrift staat dat er sprake is van een slechte fundering, terwijl de tekst over begane grondvloeren gaat. Dat weet de illustrator, Louis Radstaak ook niet, want met iets wat op een stukgetrokken tapijt lijkt moet de tekst duidelijk worden gemaakt. Volgens het artikel is het voordeel van chloride in beton, dat het beton sneller droogt. Dit is niet het geval. Het beton wordt sneller hard, waardoor het sneller sterk genoeg is om ontkist te worden. Hierdoor komt de kist (of mal) eerder vrij voor een nieuwe betonstort.

Calciumchloride laat de stalen kernen in het beton niet roesten, zoals de schrijver opmerkt, maar zorgt dat de beschermlaag (de passiveringslaag) rond de wapening wordt aangetast en gaat roesten. Typisch voor chlorideschade is het plaatselijk doorroesten, z.g. putcorrosie. Het ,,behandelen van de ijzers met andere chemicaliën die de roestvorming tegen moeten gaan'', zoals geschreven wordt, is geen goede oplossing. Hiervoor moet alle wapening volledig worden blootgehakt en behandeld. Doet men dit niet en behandelt men de gedeelten in `gaaf' beton niet, dan gaan deze gedeelten, die in chloridehoudend beton liggen, alsnog roesten. Een intensieve en dure methode dus, die de draagkracht van de vloer met doorgeroeste wapening niet verbetert.

De kruipruimte volschuimen is ook geen oplossing. Je kan niet meer bij de leidingen die zich in de ruimte bevinden; het roesten gaat door en bij een zakkende bodem (veen) kan de vloer alsnog inzakken.

Overigens kunnen ook vloeren waar geen calciumchloride aan het beton is toegevoegd schade vertonen; bijvoorbeeld wanneer sprake is van slecht beton, met wapening dicht aan de oppervlakte. Dat is gewoon slecht beton, zoals je dat buiten aan gebouwen ook tegenkomt en dat gerepareerd moet worden. In dit laatste geval is de schade niet zo ernstig als bij putcorrosie door chloriden, waarbij de wapening plaatselijk sterk doorroest.