Aardiger dan schreeuwen

Niets zo ergerlijk in het Amsterdamse verkeer als toeristen, dagjesmensen en Amsterdammers. Ze slenteren op straat en fietspad, staan er stil om een praatje te maken of steken over zonder om te kijken. Je doet er niets tegen. Hebben fietsers nog soms een bel, als hij niet gejat gejat of gesloopt is, skaters hebben nooit een dergelijk alarmsysteem gehad.

Tot voor kort was er slechts één effectieve, zij het onelegante manier om voetgangers te verjagen: heel hard `hee!' roepen. Maar bij een flinke tocht blijf je schreeuwen. Je wordt er nog hees van en erg aardig is het natuurlijk niet om mensen de stuipen op het lijf te jagen.

De `fingerbell' is wat de naam suggereert: een bel die je aan je vinger kunt bevestigen. De bel is speciaal ontwikkeld om ,,het schreeuwgehalte op de Nederlandse fiets- en skatepaden te verminderen''. De proef op de som wijst uit dat de bel redelijk werkt.

De testroute per skates gaat langs de plekken waar altijd mensen op straat lopen. Dus eerst over het fietspad langs het Damrak, waar je eigenlijk niet mag rolschaatsen, omdat skaters voor de wet gelijk zijn aan voetgangers. Mijn eerste twee slachtoffers, twee oudjes die zonder te kijken oversteken, geven geen krimp en lopen door. Voor het Anne Frank-huis begin ik alvast meters van tevoren te bellen. Het werkt: hier gaan ze wel braaf opzij, al is het wat traag. In de Leidsestraat blijkt de methode ook effectief. Hoe langer ik van tevoren bel, hoe beter ik kan doorschaatsen. Wel krijg ik hier meer commentaar. ,,Je bent geen auto!'', roept een vrouw in verwarring gebracht door een skater met bel.

Thuisgekomen doe ik de vingerbel meteen in mijn jaszak, een van de extra voordelen van het formaat. Al werkt hij dan minder goed dan het paardenmiddel schreeuwen, het is een prettiger alternatief. Zowel voor het skaten als voor het fietsen. Zeker sinds mijn fietsbel onlangs voor de zoveelste keer werd gestolen.

De `fingerbell' is verkrijgbaar in sportzaken. ƒ9,95.Inl R.S.I Holland 010-4610066; www.rsi.nl