Sampras als gewonde stier naar zege

Alsof het bloed hem in de schoenen stond, zo rood zagen de witte sokken van Pete Sampras. Onder het stof en als een vermoeide stier sjokte de Amerikaanse tenniskampioen gisteren over het court central van Roland Garros. Maar de Costa-Ricaan Juan Antonio Marin, de nummer 92 van de wereld, kreeg hem net niet op de knieën. Diep in zijn reserves tastend kwalificeerde Sampras zich na een duel van vier uur en achttien minuten voor de tweede ronde van de open Franse kampioenschappen, 6-7, 6-4, 7-5, 6-7 en 6-4.

Sampras' droom om Roland Garros te winnen is daardoor nog intact. De Coupe des Mousquetaires is de enige grote prijs waar zijn naam nog niet opstaat. Het grandslamrecord van Roy Emerson (12 grote titels) is het andere doel waarvoor de Amerikaan nog op de baan staat. Met een zege in Parijs zou hij in een klap beide dromen verwezenlijken. Dan is zijn erelijst vrij van smetten en is hij onbetwist de beste tennisser aller tijden.

De 27-jarige Sampras realiseert zich dat het einde van zijn heerschappij nabijkomt. Marcelo Rios, Carlos Moya en onlangs Yevgeni Kafelnikov konden de huidige nummer twee al voor korte tijd van zijn troon stoten. In een voor zijn doen openhartig vraaggesprek met het Amerikaanse blad Tennis vertelde Sampras wat hem nog drijft. ,,Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat ik wil genieten van wat ik heb bereikt. Iedereen vindt het vanzelfsprekend dat ik alles win. Dat is een compliment. Maar soms zou ik willen dat de mensen begrijpen hoe moeilijk dat is.''

In zijn nieuwe huis in de heuvels van het miljonairsoord Beverly Hills in California heeft hij een prijzenkast laten bouwen. Elf zilveren en gouden bekers en schalen herinneren aan evenveel grandslamzeges. Nog trotser is de tennisser op de zes kleine glazen trofeeën voor zijn nummer-éénpositie aan het einde van het seizoen. Voor die prijzen heeft hij het hardste moeten werken, maar in zijn honkbal- en basketbalgekke vaderland proeft Sampras onvoldoende waardering voor zijn prestaties.

Eind vorig jaar moest hij alles op alles zetten om voor het zesde jaar in successie als eerste te eindigen op de wereldranglijst. In de laatste acht weken van het seizoen moest Sampras halsoverkop nog aan zeven toernooien deelnemen om voldoende punten bij elkaar te sprokkelen. Halfgeblesseerd slaagde hij op het nippertje in zijn missie en verbeterde daarmee het record van Jimmy Connors, die vijf jaar de nummer één was.

,,Er zijn drie dingen nodig om nummer één te worden en nummer één te blijven'', legt Sampras uit. ,,Je moet het spel hebben, het doorzettingsvermogen en het verstand. Sommige jongens hebben van alles een beetje, ander hebben slechts twee van de drie. Maar om zes jaar de beste te blijven, moet je over alle drie eigenschappen beschikken. Je moet nummer één willen zijn. En je moet dat meer willen dan wie dan ook.''

Met plezier kijkt Sampras terug op de prestatie die hij eind vorig jaar heeft geleverd. ,,Geweldig dat het is gelukt. Maar het was afschuwelijk om te moeten doen, ik voelde me zo belazerd.'' Hij kon even geen racket meer zien en zegde af voor de Australian Open in januari. Sindsdien boekte hij geen resultaten meer die passen bij zijn reputatie. Alleen voor zijn plaats in de recordboeken wil hij nog een tijdje het saaie leven van een sportman leiden en pasta eten tot het zijn neus uitkomt.

Bij zijn tiende poging om Roland Garros te winnen (hij kwam nooit verder dan de halve finale in 1996) kon gisteren alleen het doorzettingsvermogen van Sampras overtuigen. Tegen de ogenschijnlijk veel fittere Marin moest de Amerikaan rekoefingen doen om kramp te voorkomen. De Costa-Ricaan, die in zeven grandslamtoernooien nog nooit een overwinning had geboekt, leek in de tiebreak van de vierde set al geklopt. Maar op matchpoint sloeg de met weinig zelfvertrouwen spelende Sampras een dubbele fout. Twee ballen later dwong Marin een vijfde set af.

Die beslissende set riep herinneringen op aan het kippenvelduel dat Sampras in de kwartfinale van de US Open van 1996 speelde tegen Alex Corretja. Ook toen leek Sampras rijp voor de sloop en ging hij zwalkend en brakend als een dronkenman over de baan. Net als toen toonde Sampras gisteren aan dat hij een ontsnappingsartiest is die uit de meest benarde omstandigheden een uitweg kan vinden. Op 3-3 werkte hij een breekpunt voor Marin weg en op 5-4 forceerde hij met een paar formidabele passeerslagen de beslissing.

Marin zat er na afloop beteuterd bij. De Costa-Ricaan had aan de overwinning geroken maar moest genoegen nemen met een voetnoot in de biografie van een groot kampioen. Voor Sampras blijft het een vraag wat deze zwaarbevochten zege waard is. Wellicht kan hij er een beetje moed uit putten voor zijn partij morgen tegen de Oekraïener Andrej Medvedev. De Amerikaan is nog zes zeges verwijderd van eeuwige roem.