Rieleks, Pleuni

Hugo Metsers en Pleuni Touw hadden het kunnen doen. Same Time, Next Year. Ze hadden er een paar jaar mee op de planken kunnen blijspelen en er daarna een succesfilm van maken. Toen ging het nog goed met de Nederlandse film. We hadden net Soldaat van Oranje gehad en Dr. Vlimmen, waarom niet ook een olijke Tot Volgend Jaar? Omzetting van het verhaal naar de Nederlandse situatie was geen probleem geweest. Hier liepen toch mensen rond als Dimitri Frenkel Frank of desnoods Gerard Soeteman? Voor hun was zo'n invuloefening een fluitje van een cent geweest.

Hugo en Pleuni ontmoeten elkaar toevallig in een hotel in, zeg, Schoorl. Het is 1951, ze zijn allebei getrouwd, hebben kinderen, maar wat vinden ze elkaar leuk. Ze vrijen en dat gaat ook al heel goed. Vanaf die dag ontmoeten ze elkaar eens per jaar in Schoorl. Zesentwintig jaar lang. Vul maar in.

In 1956 hebben ze nog een beetje last van hun geweten. In 1961 is Pleuni zwanger van haar man. En raad eens? Ze bevalt net in Schoorl.

In 1966 is Pleuni ineens een bloemenmeisje geworden. Alles is tof en te gek en ze draagt een spiegeltjesbloes en een Afghaanse jas. Ze is in magies centrum Amsterdam gaan studeren (om in te halen wat ze als jonge moeder heeft gemist). Vandaar. Alleen, nou is Hugo net een reactionaire zak geworden. Hij heeft op De Quay gestemd! Pleuni begrijpt er niks van. Vroeger was het altijd Drees, toch? Ja, maar nu is er iets ergs gebeurd met Hugo's zoon. Hij kan natuurlijk niet zijn omgekomen in Vietnam, en Indië hadden we allang verloren, maar laten we zeggen: hij stond naar Beatrix te zwaaien toen die rookbom ontplofte, en nu is-ie blind! Huilen, samen.

Wat is er ook weer in 1971 aan de hand? O ja, dan gaan moderne mensen in therapie. En voor de afwisseling is het nu niet Pleuni die zichzelf ontdekt, maar Hugo. Hij loopt bij Jan Foudraine en probeert in te voelen hoe het bij Pleuni zit. Rieleks toch een beetje, Pleun. Ja, hallo! Pleuni ligt in scheiding!

Vijf jaar later is de vrouw van Hugo dood en nu wil hij wel met Pleuni trouwen. Maar Pleuni's man is terug en daar heeft ze die band mee. Laten ze elkaar toch elk jaar weer blijven zien in Schoorl.

Zo dus, maar dan in Californië en met Alan Alda en Ellen Burstyn.

Same Time, Next Year (R. Mulligan, 1978, VS), BBC1, 1.25-3.20u.