Johannes Rau (SPD) nieuwe Duitse president

Johannes Rau is zondag in de Rijksdag tot nieuwe president van de Bondsrepubliek gekozen. Hij zal op 1 juli het ambt overnemen van Roman Herzog (CDU), die in 1994 president werd.

De 68-jarige sociaal-democraat uit Wuppertal zei een president te willen zijn voor alle Duitsers, ook voor buitenlanders die ,,zonder Duits paspoort bij ons wonen''. De Beierse CSU vond de opmerking van Rau ,,een provocatie'' aan het adres van de oppositie, die maandenlang campagne heeft gevoerd tegen het dubbele staatsburgerschap voor buitenlanders. Vorige week stemde de Bondsraad (Eerste Kamer) evenwel in met de nieuwe wet, die de dubbele nationaliteit tot het 23ste jaar toestaat. Rau verwees in zijn toespraak naar de grondwet, waarin staat dat `de waarde van mensen onaantastbaar' is. Dat geldt niet alleen voor Duitsers, aldus Rau.

Rau werd niet in de eerste stemming door de Bondsvergadering van 1338 leden (Bondsdagafgevaardigden en prominente burgers) gekozen, maar zoals verwacht in de tweede ronde. Rau kreeg 690 stemmen, de Oost-Duitse CDU/CSU kandidate Dagmar Schipanski 572 en de PDS-kandidaat Uta Ranke-Heinemann 62.

Rau, die bijna twintig jaar minister-president van Noordrijn-Westfalen was, zei zich te willen inzetten voor de mentale hereniging van Oost- en West-Duitsland. Hij voelt zich patriot (,,iemand die houdt van zijn vaderland'') maar wil nooit nationalist (,,iemand die het vaderland van anderen veracht'') zijn. Hij onderstreepte vooral de rol die Duitsland als ,,goede buur'' wil spelen. Met het oog op de sceptici over zijn benoeming, zei Rau: ,,Neemt u mij zoals ik ben.'' Zowel bij de SPD, als bij de Groenen bestond kritiek op de afspraak die de vroegere partijleider Lafontaine had gemaakt. Rau gaf in het voorjaar van 1998 zijn functie van minister-president aan Wolfgang Clement in ruil voor de kandidatuur voor het presidentschap. Bondskanselier Gerhard Schröder was opgelucht. De Groenen hadden zich ,,een betrouwbare coalitiegenoot'' getoond door op Rau te stemmen. In ruil daarvoor houdt de kleine regeringspartner vast aan een eigen kandidaat voor de Europese Commissie.