Rivierkreeft

Mijn axolotl dreef opgeblazen in het aquarium. Hij deed mij sterk denken aan een kalfsleverworst met kieuwen. Axolotls zijn saai, dus ik betreurde zijn dood niet lang. Maar voor het aquarium kon ik geen nieuwe bewoner vinden.

Tot ik in een Chinese toko op een aanbieding stuitte: 1 kilo levende rivierkreeft voor ƒ12,50. In de trein naar huis deed de kreeft verwoede pogingen de plastic zak met zijn scharen open te knippen.

De rivierkreeft had het naar zijn zin in mijn aquarium. Hij verschool zich in een paté-doos waarin ik een gat had geknipt. Ik zag hem alleen als ik met mijn vingers in het water spetterde. Dan stoof de rivierkreeft zijn doos uit en zwom met uitgestrekte scharen naar boven, in de hoop zijn redder te kunnen knijpen.

Door dat ondankbare gedrag wilde niemand voor hem zorgen toen ik op vakantie ging. Ik heb mijn rivierkreeft losgelaten in de Victoria amazonica-vijver van de Leidse hortus – hem alsnog opeten leek me barbaars. Ik weet precies onder welk blad van de reuzenwaterlelie hij leeft. Nooit kan ik het nalaten vlak daarbij even met mijn vingers in het water te spetteren.