Heimwee

De kampioensbeelden hebben we gehad, nu nog het gesnotter om de degradanten en dan kunnen we met z'n allen naar Spanje. Het is niets te vroeg. Er was dit seizoen weinig te zien op de Nederlandse voetbalvelden. Fortuna Sittard was de revelatie, dat zegt genoeg.

Geen kwaad woord over Fortuna. De supporters van de Limburgse club zijn voorbeeldig. De aanhang van Fortuna bestaat niet uit rottweilers met een GSM, maar uit oude gepensioneerden – sommigen met stoflong – en moeders met kinderwagen. Een enkele yup komt met een te grote auto naar het stadion gereden, maar ook hij heeft zich neergelegd bij het jaren vijftig-sfeertje. Alleen waren er toen nog geen feestparaplu's en werd er achter de goal niet gedronken. Hans Wiegel zou in het stadion van Fortuna niet eens worden toegelaten: een kind met een vuurwapen, kom nou zeg. Dat doen ze maar in Rotterdam en Amsterdam.

Regionalisme is vaak het felste nationalisme. En zelfs dat valt in Sittard mee. De bekernederlaag tegen Ajax eindigde in een feestelijke rouwstemming. Zo dronken dat spelers en legioenen waren, kom je ze in het leger niet meer tegen. Maar het was een lieve dronkenschap. De vleesgeworden biervaten richtten zich niet tegen de etalageramen in de regio, ze waren op weg naar de innere Emigration. Nooit eerder heb ik zoveel mensen tegen zichzelf zien praten. Zachter dan de zachte g.

Nog sentimenteler dan Limburgers waren Jari Litmanen en Danny Blind na hun laatste wedstrijd voor Ajax in de Arena. Ze huilden. Van Blind wist ik dat hij meer tranen dan wapens heeft, maar Litmanen? Buiten het veld heb ik de Fin alleen zien kauwen op kauwgom. Meer leven was er niet in dat lichtjes bevroren gezicht, dat soms witter is dan de dood. Over het perpetuum mobile van Litmanen ligt altijd een laagje ijs. Naarmate er meer vragen zijn, wordt het ijs almaar dikker. Daarom schrok ik zo van dat warme gevoel dat hem kennelijk bij zijn afscheid van Ajax dreigde te ontdooien. IJs is toch het mooiste, daar kunnen tranen niet tegenop.

Litmanen is gekeurd door Barcelona, Blind door Van Os. Beide Ajacieden zijn goed bevonden voor de dienst. Maar zullen ze nog ooit van zichzelf zijn? Een briljant voetballende mummie wordt in Spanje weggeschreven. Wie in Barcelona niet bereid is zich de blaren in de mond te praten, bestaat niet. Parlare, parlare, parlare. Het laatste zal voor Danny Blind geen probleem zijn. Maar kan hij ook rekenen? In vergelijking met Van Os is de vrek van Molière een monument van generositeit. Elke cent die Blind als directeur Spelersbegeleiding straks uitgeeft, zal er een te veel zijn. De heropstanding van Ajax mag niets kosten, zoals ook blijkt uit het tot nu toe gevoerde transferbeleid. Als ik goed ben ingelicht heeft FC Twente nog toegelegd op de transfer van Van Halst.

Ook PSV wil volgend seizoen voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Er moeten maar liefst veertien voetballers verkocht of verhuurd worden. Ik ken in de Nederlandse voetbalhistorie geen precedent van van zo'n draconische opruiming. Veertien miljonairs in de aanbieding, welke veertienjarige wil er dan nog voor de Provinciale Sport Vereniging in Eindhoven tekenen?

De nieuwe trainer Eric Gerets heeft zijn Belgisch underdogsyndroom al geïntroduceerd bij zijn werkgever. Gerets wilde de 35-jarige Jan Heintze terug. Zo geschiedde. Vervolgens liet hij het PSV-bestuur weten dat hij de geblesseerde Stan Valckx – inmiddels ook om en nabij de veertig – in de buurt van de selectie wil houden. Ik durf er gif op in te nemen dat de honderdjarige Hans van Breukelen de volgende is op het gedroomde transferlijstje van de Belgische coach. Gerets wil companen in de selectie, mannen die hij kan vertrouwen – met jeugd weet je het nooit.

De competitie eindigt met een controverse tussen Willem II-trainer Co Adriaanse en bondscoach Frank Rijkaard. De – ook weer jeugdige – opvolger van Hiddink kreeg te slikken dat hij een beunhaas is. Waarop Rijkaard de coach van Willem II een niet te temmen woede toedichtte. Met andere woorden: Adriaanse is een psychopatische driftkikker. Kijk, dat krijg je als het voetbal nergens meer op slaat. Als de wandelgangen het in spektakelwaarde overnemen van het veld.

Zou Romario geen zin hebben in een tweede Nederlands avontuur?